Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ακόμα και ο Θεός δε θέλει να σταματήσει η αποχή μου από το σεξ. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Χθες το πρωί αποφάσισα να πάρω τηλέφωνο το Νώντα να του πω να περάσει για φαγητό το βράδυ. Ναι, το ξέρω, δεν ήταν η σωστή κίνηση, αλλά τι να κάνω, δεν άντεχα άλλο τη καλογερική, έβλεπα και όλες τις διαφημίσεις για του Αγίου Βαλεντίνου και λύγισα η γατούλα. Είχα αποφασίσει να γίνει το γαμικουλασιόν το βράδυ και δεν ήθελα να το πολυσκέφτομαι για να μην αλλάξω γνώμη.
Ο Νώντας ήρθε στην ώρα του (ναι φορούσε άσπρες κάλτσες) και φάγαμε. Μετά του είπα να πάμε στο υπνοδωμάτιο να δούμε τηλεόραση και εκείνος κατάλαβε αμέσως περί τίνος πρόκειται, μου είπε ότι πάει στην τουαλέτα και έρχεται (κλείνοντας μου πονηρά το μάτι).
Εγώ έτρεξα στη κρεβατοκάμαρα, άναψα όλα τα κεράκια, και ξάπλωσα στο κρεβάτι, ανοίγοντας την τηλεόραση (τάχα μου ότι παρακολουθώ). Μετά από λίγη ώρα άρχισα το ζάπινγκ. Μετά από πολύ ώρα άρχισα να ανησυχώ μια και τα κεριά κοντεύανε να λιώσουνε εντελώς και με το φόβο ότι ο Νώντας είχε πέσει στη λεκάνη, ρώτησα "Νώντα, είσαι εντάξει?"
"Ναι ναι" μου απάντησε αγχωμένος. Ύστερα από λίγο άκουσα το καζανάκι, και με χαρά διαπίστωσα ότι σε λίγα λεπτά θα ξαναέχανα την recently reestablished virginity μου. Μετά από κανένα δεκάλεπτο ακόμα ο Νώντας βγήκε επιτέλους ιδρωμένος και αγχωμένος "Δε μου λες, έχεις μια κρεμάστρα?"
"Κρεμάστρα? Τι να τη κάνεις καλέ? Να κρεμάσεις το παντελόνι σου?"
"Όχι βούλωσε η λεκάνη και δε κατεβαίνουν κάτω..."
"Χριστέ μου..... πως βούλωσε, ποια δε κατεβαίνουν και το κυριότερο η κρεμάστρα τι θα προσφέρει στη φάση αυτή?"
"Θα τα σπρώξω με τη κρεμάστρα"
Σε αυτό το σημείο κόντεψα να κάνω εμετό. Του έδωσα μια βεντούζα από την αποθήκη (γιατί με έπιασε πανικός ότι με τη κρεμάστρα θα έσπαγε κανένα σωλήνα). Όσο εκείνος μοχθούσε μέσα στο μπάνιο και βλαστημούσε "γαμώ τις αμερικάνικες ψωροκατασκευές, ούτε να χέσει δε μπορεί κανείς σε αυτή τη χώρα") εγώ έσβηνα τα κεριά, άναβα τα φώτα, κούμπωνα το πουκάμισο, άνοιγα το κομπιούτερ και όταν εκείνος θριαμβευτικά επέστρεψε ανακοινώνοντας με περηφάνεια "εντάξει, κατέβηκαν!" εγώ με παγερό ύφος του ζήτησα να φύγει γιατί είχα πονοκέφαλο... Τον παρακάλεσα να ανοίξει το παράθυρο του μπάνιου και να βάλει μέσα ένα αποσμητικό που είχα σε κάποιο συρτάρι, ώστε σε καμιά εβδομάδα να μπορέσω να μπω... Άκουσα να κλείνει την εξώπορτα και έσβησα τα φώτα.
Μετά και από αυτό το σοκ νομίζω ότι πρέπει πια να αποδεχτώ ότι η αγαμία είναι τρόπος ζωής και πεπρωμένο....