Back again!

Χάθηκα, εξαφανίστηκα, το γνωρίζω, και ζητώ ταπεινά συγγνώμη. Είχα όμως πολύ σοβαρούς λόγους για αυτή μου την αποχή.
Καταρχάς στη δουλειά γινόταν ο πανικός, με προθεσμίες, με μετακομίσεις γραφείων, με τη στρίγγλα να έχει πάθει ολοκληρωτικό παροξυσμό (more to follow on a separate post).

Κατά δεύτερον είχα πέσει θύμα εκβιασμού του πρώην εραστή μου και καρμικού συντρόφου, Potapius Προβατίδη. Τα δύσκολα εκείνα χρόνια της παθιασμένης σχέσης μας, σε μια στιγμή αδυναμίας δέχτηκα να βιντεοσκοπήσουμε κάποιες ιδιωτικές μας στιγμές και αυτό μόνο μετά από συνεχείς και έντονες επιβεβαιώσεις του Πρόβατου ότι το βίντεο θα ήταν αποκλειστικά για ιδιωτική χρήση και δε θα έπεφτε στα χέρια ή στα μάτια κανενός άλλου και θα το υπερασπιζόταν με την ίδια του τη ζωή. Πριν μερικούς μήνες δέχτηκα απειλητικό/ εκβιαστικό μήνυμα ότι αν δε του έδινα ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό θα κυκλοφορούσε το ερωτικό αυτό βίντεο στο Ιντερνετ στο οποίο πρωταγωνιστώ εγώ, δυο υδραυλικοί που έτυχε εκείνη τη στιγμή να έρθουν να μας φτιάξουν τη λεκάνη,ένα πιάτο κεφτεδάκια με μια τηγανιά πατάτες (γιατί πεινάσαμε στη διάρκεια των γυρισμάτων), και ο ίδιος ο Πρόβατος από τη μέση και κάτω όμως καθότι ως οπερατέρ δεν εμφανίζει το πρόσωπο του. Στους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε, δεν ήξερα που θα έβρισκα τόσα λεφτά. Έφτασα να σκέφτομαι σοβαρά να πρωταγωνιστήσω σε πορνοταινία για να μαζέψω τα λεφτά. Αλλά τελικά μετά από τόσες άγρυπνες νύχτες, ο Πρόβατος διαπίστωσε ότι είχε σβήσει κατά λάθος την ταινία γιατί είχε γράψει από πάνω το “Πήρε Τοστ το Σαββατόβραδο” με το Μάρκο Σεφερλή όταν το είχε δείξει ο ΑΝΤ1 (έχει πάθος με το θέατρο).

Κατά τα άλλα, τα νέα μου είναι πάνω κάτω τα ίδια. Με τον Ιρλανδό συνεχίζω τη σχέση αλλά έχω πια πειστεί ότι δε μπορούμε να επικοινωνήσουμε σε ουσιαστικό επίπεδο, μας χωρίζει όπως έχω επισημάνει και παλαιότερα, χάσμα μεγάλο. Πήγαμε να δούμε το Inception, και εγώ έφυγα με συγκεκριμένες απορίες (πχ αν η Μαλ και ο Κομπ γεράσανε μαζί σε Limbo ως ζευγάρι, γιατί στη σκηνή που τους πατάει το τρένο για να φύγουν από εκεί, είναι νέοι?) αλλά τουλάχιστον καταλάβα τα γενικά, αυτός είπε ότι δε κατάλαβε τίποτε και ήταν έξαλλος με τους σεναριογράφους-δεν έπιασε ούτε τα βασικά (ίσως βέβαια έφταιγε και που είχε πάρει στην αρχή της ταινίας ένα βαρέλι νάτσος και μια σκάφη κοτομπουκιές και τον πήρε μία ώρα να τα φάει όλα).

Anyway, I am back, μου λείψατε πολύ, νιαου!

Troubling

Ανησυχώ πολύ για τη σχέση μου με τον Ιρλανδό.
Προχθές είχε έρθει σπίτι μου και αφού φάγαμε, του πρότεινα να μείνει το βράδυ μια και είχε πάει αργά και έξω έβρεχε (greek hospitality γαρ). Εγώ είχα να ξυπνήσω πολύ νωρίς την επόμενη μέρα για να πάω στη δουλειά σε άκρως επείγον μίτινγκ. Αφού αναλύσαμε την οικονομική κρίση και το μέλλον της Ευρώπης του ανακοίνωσα ότι πάω για ύπνο, εκείνος μου είπε ότι σε λίγο θα ερχόταν και εκείνος.

Ακούμπησα το κεφαλάκι μου στο μαλακό μαξιλάρι και κοιμήθηκα αμέσως. Ξαφνικά πετάγομαι επάνω ακούγοντας κάτι ουρλιαχτά από την τηλεόραση και τον Ιρλανδό να φωνάζει oh fuck, oh yeah. Κοιτάω το ρολόι και ήταν 3 το πρωί. Με ανησυχία ρωτάω τι συμβαίνει (βλέποντας τον να είναι σε απόσταση δύο εκατοστών από την οθόνη της τηλεόρασης αρχικά υπέθεσα ότι έβλεπε τσόντα), και μου απαντάει ότι βλέπει τα Lost Tapes στο American Planet (ένα καλωδιακό κανάλι που όλη την ώρα βάζει ντοκιμαντέρ και εκπομπές με ζώα). Μένει με ανοιχτό το στόμα όταν του λέω ότι δεν έχω δει ποτέ Lost Tapes και μου εξηγεί ότι είναι μια σειρά που δείχνει ανθρώπους που έχουν μαζί τους βιντεοκάμαρες και καταγράφουν τις τελευταίες στιγμές τους πριν τους φάνε άγρια ζώα. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο ένα ανακόντα έτρωγε έναν κύριο.
Προσπάθησα με προσποιητό ευγενικό ύφος να του εξηγήσω ότι ήταν μαύρη νύχτα και έπρεπε να κοιμηθώ. Έδειξε κατανόηση και είπε ότι θα δει ως το τέλος το ανακόντα και μετά θα κλείσει την τηλεόραση. Ξαναέπεσα στο κρεβάτι βλαστημώντας το ανακόντα και τη σύσφιξη των λαών. Έβαλα ένα μαξιλάρι πάνω από το κεφάλι μου για να μην ακούω τα ουρλιαχτά του κυρίου που του έτρωγε το τριχωτό μπούτι το ανακόντα, και τα επιφωνήματα του Ιρλανδού οποίος έκανε σα να βλέπει ποδοσφαιρικό αγώνα. Δε ξέρω πόση ώρα πέρασε αλλά ένα καινούργιο ουρλιαχτό με ξύπνησε πάλι. Με λιγότερο ευγενικό ύφος (αλλά πάντα με ευγένεια, τσαχπινιά και μπρίο) ρωτώ τον Ιρλανδό αν ακόμη το ανακόντα τρώει τον κύριο, και μου εξηγεί ότι το επεισόδιο εκείνο τέλιωσε αλλά τώρα έχει ένα με το τσουπακάμπρα (μη ρωτάτε τι είναι αυτό, κάτι σα σαύρα που το έχουν δει λέει στο Μεξικό και στο Πουέρτο Ρίκο αλλά δεν είναι σίγουρο ότι υπάρχει πραγματικά). Το συγκεκριμένο το τσουπακάμπρα ρουφούσε το αίμα μιας κυρίας μπροστά στο σύζυγο και το παιδί της. Του εξήγησα ότι έχω να ξυπνήσω πολύ νωρίς αλλά εκείνος μου διευκρίνισε ότι το κανάλι είχε μαραθώνιο με όλα τα επεισόδια και μου είπε να κάτσουμε να δούμε τα υπόλοιπα επεισόδια μαζί (με ρώτησε και αν έχω παγωτό). Αποφάσισα να μην απαντήσω για να μη πλακωθούμε μέσα στη νύχτα και προσπάθησα να ξανακοιμηθώ με ωτασπίδες (αν και συνέχεια άκουγα και τον Ιρλανδό να φωνάζει και διάφορους να ουρλιάζουν καθώς τους κριτσινίζανε τα θηρία.)

Και σας ερωτώ, ποιος φυσιολογικός άνθρωπος βλέπει μέσα στη μαύρη νύχτα ανθρώπους να τους τρώνε τα ανακόντα και τα τσουπακάμπρα και το ευχαριστιέται και θέλει και παγωτό και ποπ κορν? Περιττό να σας πω ότι τα νεύρα μου την επόμενη μέρα στη δουλειά ήταν κρόσια. Και απ’ ό,τι μου εξήγησε η τρελοκοτσιδού τα Lost Tapes είναι mockumentary, δηλαδή στημένα. Όταν το είπα στον Ιρλανδό, το αρνήθηκε κατηγορηματικά, δεν ήθελε να το πιστέψει επουδενί. Του είπα ότι δε μπορεί να είναι τόσο αφελής, και ότι μάλλον θα πιστεύει και στον Άγιο Βασίλη, μου απάντησε no I don’t believe in fucking Santa Claus, του είπα να μη βρίζει τον Άγιο, και μου είπε ότι θα βρίζει όποιον θέλει. Τελικά συμφιλιωθήκαμε (αλλά όπως καταλαβαίνεται έχω τις επιφυλάξεις μου για το αν έχει σώας τα φρένας).

Easter

Χρόνια Πολλά λατρεμένοι και καυτοί μου φίλοι! Την Κυριακή του Πάσχα πήγα στην ελληνική εκκλησία για να γιορτάσω το Πάσχα με την ομογένεια. Και πήρα μαζί μου και τον Ιρλανδό για να μάθει πως γιορτάζουν το Πάσχα οι Έλληνες και για να συνεισφέρω στη σύσφιξη των λαών (γιατί αν δε συσφίξω εγώ τους λαούς, ποιος θα τους συσφίξει?). Πήγαμε λοιπόν στο πικνικ που οργάνωσε η εκκλησία μας, σε γειτονικό πάρκο. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος και είχανε σούβλες με αρνιά, σχάρες για λουκάνικα και χάμπουργκερ, ελληνικά και ελληνικοαμερικανικά φαγητά, πολλά ταψιά, και τεράστια ηχεία που έπαιζαν ασταμάτητα δημοτικά και νησιώτικα.

Πιστοί στην παράδοση οι ομογενείς, προσπάθησαν ένας κύριος και δύο κυρίες να μου κάνουν προξενιό τις κόρες τους. Σκέψου δηλαδή, και είχα πάει με τον Ιρλανδό αγκαζέ, δηλαδή τι άλλο έπρεπε να κάνω, να πάω με φούστα μπλούζα και γόβες? (που θα τις φορούσα δηλαδή, δε το συζητώ, αλλά είχε ψύχρα το πρωί και είπα να βάλω κάτι πιο ζεστό). Αλλά έτσι είναι, η λαχτάρα του Έλληνα να δει τα παιδιά του να παντρεύονται ομοεθνείς, ομογενείς και ομόθρησκους (και ας είναι εκτός από ομόφυλοι, και ομοφυλόφιλοι)! Και άλλες φορές είχα τις προσφορές μου, ένας κύριος που μου είχε πει να κάνω παρέα με την κόρη του (σωσία της Βέτας Μπετίνι) είχε τέσσερα παρακαλώ εστιατόρια! Και αντί τώρα να παιδεύομαι με την στρίγκλα στο μετερίζι της αδίστακτης εκμετάλλευσης, θα είχα τα δουλικά να ψήνουν μπιφτέκια και λουκάνικα και εγώ θα έβλεπα Αντ1 σάτελαιτ στο κρεβάτι.

Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι ο Ιρλανδός ήταν αρχικά μέσα στη γκρίνια. Και γιατί το σουβλίζουν το αρνί, και γιατί τρώνε τη μαγειρίτσα που του φαινόταν αηδιαστική, και γιατί η μουσική είναι τόσο χάλια, και γιατί χορεύουν, γκρίνια γκρίνια γκρίνια. Αλλά σιγά σιγά και αφού ντερλίκωσε κάτι μουσακάδες, αρνιά και τυρόπιτες και ήπιε 2-3 μπυρίτσες, ήρθε στο τσακίρ το κέφι. Και εκεί που μίλαγα με την Mrs Petrochilos και τον απαίσιο εραστή της, γυρνάω και βλέπω τον Ιρλανδό να χορεύει κάτι σα τσάμικο με Έλληνες και Ελληνίδες ομογενείς στο ρυθμό του "έλα να πάμε σε ένα μέρος." Περιττό να σας πω ότι κατέληξε να χορεύει για μισή ώρα, και Κονιτοπούλου και Βανδή. Επίσης για ανεξήγητους λόγους, έβγαλε και τα παπούτσια του και τις κάλτσες και χόρευε ξυπόλητος (ωσάν ο νέος Νουρέγιεφ). Όταν έβαλαν Καλομοίρα, σταμάτησε να χορεύει και πήγε να φάει μπακλαβά (ευτυχώς γιατί γίναμε ρεζίλι). Και με μπουκωμένο στόμα, με το μισό μπακλαβά να κρέμεται από το στόμα του, είπε "fuck, this is great!" που ως γνωστόν είναι seal of approval!

Πήραμε τα κόκινα αβγά μας να τα τσουγκρίσουμε, και όταν ο εραστής της Mrs Petrochilos μου έσπασε το αβγό μου, είπε "στον διέλυσα το κώλο" (πράγμα που αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι με θέλει κολασμένα, και φοβάμαι ότι θέλει να με βιάσει-αχ δόλια Mrs Petrochilos τι σου έμελε να πάθεις, σα τη Σάντρα τη Μπούλοκ, αθώα και αγνή, έμπλεξες με μπερμπάντη)

Ο παπάς της εκκλησίας ήρθε στο τραπέζι μας και μας χαιρέτησε και μου είπε "καλά έκανες και έφερες και το συμμαθητή σου" δείχνοντας προς τον Ιρλανδό. Κάτι που με χαροποίησε πολύ, γιατί δεν είπε καν συμφοιτητή, αλλά συμμαθητή, που σημαίνει ότι με κόβει γύρω στα 16-17! (Ή δε ξέρει καλά ελληνικά, που επίσης μπορεί να ισχύει, γιατί έχει μεγαλώσει στην Αμερική.)

Ήταν εκεί και όλοι οι μαθητές μου από το Greek School. Ήλπιζα να μαζευτούν και να μου φέρουν λουλούδια (σα σκηνή από το To Sir with love, ή τη δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά-ή μάτια? ποτέ δε μπορούσα να θυμηθώ τι χρυσό είχε αυτή η δασκάλα, μάλλον μαλλιά, γιατί χρυσά μάτια είναι spooky) αλλά αυτά τα σκασμένα ούτε μια χειρονομία ευγνωμοσύνης!

Και έτσι πέρασε και το Πάσχα, και πιστεύω ότι με τον Ιρλανδό ήρθαμε πιο κοντά, μας ένωσε για άλλη μια φορά η ελληνική κουζίνα και κουλτούρα.

Happy St. Patrick's Day!

Σήμερα ήταν St. Patrick's Day, όπου εμείς οι Ιρλανδοί γιορτάζουμε εδώ στην ξενιτιά, και ντυνόμαστε στα πράσινα και μεθοκοπάμε. Έτσι και ο Ιρλανδός μέσα στην καλή χαρά και την εθνική υπερηφάνεια, με κουβάλησε σε διάφορες Ιρλανδικές παμπ. Τι το ήθελα ο άνθρωπος των τεχνών και των γραμμάτων? Να γίνεται ένας χαμός, από κόσμο, μεθυσμένους, φωνές και Ιρλανδικά τραγούδια, βιολιά, ακορντεόν και δε συμμαζεύεται. Έμπαινες στην παμπ και ώσπου να βγεις σου είχαν χουφτώσει το ποπουλίνο 25 Ιρλανδοί, 32 Κινέζοι, 5 Αμερικάνοι, άντρες, γυναίκες, μέχρι και κατοικίδια ζώα. Άσε που σου φορούσαν και κάτι πράσινες χάντρες γύρω από το λαιμό, έμπαινες στη παμπ ντυμένος σεμνά και διακριτικά και έβγαινες με είκοσι πράσινα κολιέ γύρω από το λαιμό (σα τη Δασκαλάκη-Αγγελοπούλου, μόνο που αντί για μαργαριτάρια, φανταστείτε, πράσινες μπαλίτσες και τριφύλια).

Εντω μεταξύ εδώ στο Σικιάγο βάφουν και τον ποταμό μας πράσινο (αλλά με βαφή φυσική, μη τοξική κλπ). Ο Ιρλανδός φορούσε μια πράσινη ζακέτα και είχε και ένα πράσινο αυτοκόλλητο τριφύλι στο μάγουλο του (μου είπε ότι είχε βάψει και το πουλί του πράσινο, αλλά αυτό δεν το επιβεβαίωσα, καθότι γύρισα σπίτι ένα κουρέλι).

Βέβαια προτού γνωρίσω τον Ιρλανδό, δεν έδινα τόσο μεγάλη σημασία στην γιορτή αυτή (αν και έχω μια ανάμνηση από κολασμένο σεξ με μη Ιρλανδό κατά τη διάρκεια του St. Patrick's parade αλλά πριν χρόνια). Φέτος όμως διαπίστωσα πόσους συμπατριώτες Ιρλανδούς έχω εδώ στην ξενιτιά. Και πόσοι άσχετοι με Ιρλανδία βρίσκουν ευκαιρία για ποτό και ξεφάντωμα.

P.S. Και μια και λέω για ξεφάντωμα, όπως γνωρίζετε, με τον Πρόβατο βρισκόμαστε σε ανελέητη δικαστική διαμάχη. Όμως η δίκη έχει καθυστερήσει πάρα πολύ (μα δεν είμαστε κράτος βρε παιδί μου)! Είχαμε βέβαια και κάποιες ατυχίες, ο πρώτος δικαστής αποφάσισε να κλειστεί σε μοναστήρι κατά τη διάρκεια της δίκης, και ο δεύτερος δικαστής αποφάσισε να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλλου και εγκατέλειψε το επάγγελμα. Έτσι ο καιρός πέρασε και ακόμα δεν έχουμε φτάσει σε closure (που λέμε και εμείς εδώ στο Αμέρικα). Όμως ο δικηγόρος μου μόλις με ενημέρωσε ότι βρέθηκε τελικά τρίτος δικαστής και η δίκη θα προχωρήσει κανονικά. Έτσι θα μου δοθεί η ευκαιρία να προσκομίσω επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία σοκ, που αποδεικνύουν την ενοχή του Ποταπού! (Ένα σας λέω, έχω στα χέρια μου αποκαλυπτικό DVD.) Προσεχώς θα τα καταθέσω και εδώ, γιατί βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή στο μετερίζι της ενημέρωσης! (Και επίσης για να καταλάβει ο ελληνικός λαός, ότι τα 41 εκατοστά δε μπορεί να είναι συγχωροχάρτι για πράξεις απεχθείς!)

P.S. 2) Εκ μέρους της Ιρλανδίας και όλων των Ιρλανδών, σήμερα, ανήμερα του Αη Πατρικ, μεγάλη η Χάρη του, εύχομαι σε όλους τους Έλληνες i migliori auguri apo sikia, kronia polla!

Revolution

Στο γραφείο η στρίγγλα έχει ξεσαλώσει. Οπότε αποφάσισα να ετοιμάσω επανάσταση εναντίον της. Δυστυχώς όμως δεν έχω το κατάλληλο υλικό για να πετύχω τους στόχους μου. Εδώ οι Αμερικάνοι είναι βρε παιδί μου πολύ νωθροί. Έρχεται, πχ η τρελοκοτσιδού και μου λέει "η στρίγγλα μου μίλησε άσχημα" και ενώ προσπαθώ εμμέσως πλην σαφώς να την πείσω να ρίξει μια βόμβα μολότωφ στο γραφείο το βράδυ, ή έστω να βάλει φωτιά στο γραφείο της, να βγούμε στο δρόμο με πλακάτ με τη φάτσα της στρίγγλας και ζωγραφισμένο στη φάτσα της το μουστάκι του Χίτλερ, αυτή με κοιτάει λες και της λέω εξωπραγματικά σενάρια. Πολύ νωθροί είναι όλοι τους, ούτε την ιδέα μου να αλυσοδεθούμε στην καφετέρια θέλανε να ακούσουν, ούτε που τους είπα να κάνουμε λευκή απεργία ή έστω να φέρουμε όλοι στο γραφείο γάτες (η στρίγγλα έχει αλλεργία στις γάτες), αλλά τίποτε, οι συμβιβασμένοι, ξεπουλημένοι μικροαστοί....

Και μια και είπα συμβιβασμένοι, η σχέση μου με τον Ιρλανδό έχει καταντήσει μια σχέση ρουτίνας, η σχέση όπως προείπα δεν έχει βάθος (όχι δεν εννοώ τέτοιο βάθος που πάει το πονηρό μυαλό του mahleroukou). Αλλά δεν έχουμε να πούμε απολύτως τίποτε, ούτε για τον καιρό δε μπορούμε να μιλήσουμε. Αφού έχουμε φτάσει σε σημείο να βλέπουμε ο ένας τηλεόραση και ο άλλος ταινία στο λάπτοπ ενώ τρώμε. Και η Άννα Βίσση το έχει πει ξεκάθαρα, ότι μόνο το σεξ δε φτάνει να ενώσει δυο καρδιές όταν υπάρχουν διαφορές, πιο βαθιές (νάτο πάλι το βάθος). Και επειδή είμαι άνθρωπος με πνευματικές αναζητήσεις αρχίσω πάλι από την Κυριακή το greek school στην εκκλησία, για να διδάξω στους νέους ομογενείς την ελληνική τη γλώσσα, τις αρχές και παραδόσεις του τόπου μας. Ελπίζω να είναι εκεί και ο χοτ 25αρης Ελληνοαμερικάνος που γνώρισα τις προάλλες ο οποίος θέλει να μάθει ελληνικά για να πάει να επισκεφθεί τους συγγενείς του κάποια στιγμή.

Happy belated Valentine's

Τα ταξίδια της δουλειάς με έχουν φέρει μακριά από τον Ιρλανδό σύζυγο μου, σε βαρετά μίτινγκς και δουλειά μέχρι τελικής πτώσεως. Και ο Ιρλανδός ούτε ένα μήνυμα στο κινητό δε μου έστειλε για το Valentine's ενώ εγώ μέχρι και φράουλες βουτηγμένες στη σοκολάτα του έστειλα (από αυτά τα μαγαζιά που κάνουν ντελίβερυ σε όλη την Αμερική, καθότι εγώ ήμουν στην άλλη άκρη λόγω δουλειάς). Και μια και είχα και την πιστωτική κάρτα στο χέρι, αγόρασα και μια τούρτα σοκολάτα για τον εαυτό μου. Για να πάνε τα φαρμάκια κάτω εδώ στην ξενιτιά. Και γνώρισα και έναν ακόμη Έλληνα εδώ στην ξενιτιά, τον λένε Γιώργο (και ποτέ δε τραγουδάει) και είναι πολύ καλό παιδί αλλά δυστυχώς είναι στρέιτ (προς το παρών τουλάχιστον). Του έστειλα και εκείνου φράουλες με σοκολάτα, και νομίζω φρίκαρε το παιδί, αλλά εντάξει εγώ του εξήγησα ότι στην Αμερική η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι κάτι σα τα Χριστούγεννα που όλοι κάνουν δώρα σε όλους (η οικονομία να δουλεύει). Δε νομίζω ότι το κατανόησε πλήρως. Και όταν εντελώς τυχαία έπεσα πάνω του στο λεωφορείο, ο πανικός ήταν ζωγραφισμένος στο πρόσωπο του! Μήπως με θέλει κολασμένα και απλά κάνει το δύσκολο?


Αυτή την φωτό μου την έστειλε ένας χοτ κύριος από Βοστώνη.

Message

Καλοί μου φίλοι, πάω το εργαζόμενο νιάτο σε μίτινγκ για τη δουλειά και εκεί που με πάθος και μπρίο αναλύω στοιχεία και στατιστικές, μπάτζετ και σχεδιαγράμματα, ένας συνάδελφος τον οποίο δε γνωρίζω καλά, ανοιγοκλείνει το στόμα του λέγοντας άφωνα "Call me" και μάλιστα κάνει με το χέρι του τη κίνηση του ακουστικού. Στο τέλος της παθιασμένης παρουσίασης μου μου αφήνει και ένα χαρτάκι με το τηλέφωνο του. Αυτό τώρα εσείς δε το λέτε πρόταση για κολασμένο σεξ ή έστω για ένα ποτό? Επειδή είμαι άνθρωπος πρόθυμος και εξυπηρετικός, περίμενα να περάσουν οι ώρες και αργά το απόγευμα τον παίρνω τηλέφωνο. Και μου απαντάει ότι χάρηκε πολύ που τον πήρα, μου λέει να βγούμε καμιά φορά, λέω α ναι καλή ιδέα, και μου λέει "τι λες για αύριο? θα πάμε με την αρραβωνιαστικιά μου για μπόουλινγκ, θες να έρθεις? Μπορώ να της πω να φέρει μια φίλη της, και έτσι θα βγούμε ως double date!" Πώς είπατε????

Και ερωτώ, είναι δυνατόν να παρεμήνευσα σε τέτοιο βαθμό τη πρωινή φάση? Δύο στρέιτ τύποι λένε ο ένας στον άλλο με συνθήματα call me την ώρα της δουλειάς και μάλιστα σε παρουσίαση? Μήπως τα πρωινά γίνεται γκεί και το βράδυ στρέιτ? Τα έχασα και είπα ναι, αλλά θα του στείλω μαιλ αύριο το πρωί ότι κάτι μου έτυχε, αυτό μας έλειπε να βγω και με την αρραβωνιαστικιά του! Βέβαια στον Ιρλανδό δεν είπα τίποτε, γιατί μπορεί να το παρεξηγούσε και να νόμιζε ότι κάνω αταξίες και ατασθαλίες.

Επίσης να σας ενημερώσω ότι ΚΑΙ η ομογένεια μιλάει για το διαζύγιο της Μενεγάκη. Με πήρε τηλέφωνο η Mrs Petrochilos σε πολύ κακή ψυχολογία. Πιστεύει ακράδαντα ότι ο Λάτσιος την απατούσε και είναι να σκάσει... "If he doesn't respect her, why doesn't he respect the παιδιά. he is μπερμπάντης" ήταν οι τελευταίες της λέξεις προτού το κλείσει να πάει να κάνει Botox. Όπου από τα πολλά τα μπότοξ δεν έχει αντίδραση το πρόσωπο της, πρέπει να σου εξηγεί εκείνη τι έκφραση θα έπαιρνε αν το πρόσωπο της μπορούσε να κουνηθεί, και έχει φτάσει στο σημείο να της λες κάτι και να σου λέει "I am surprised " ή "I am amused" και σου δίνει μια βοήθεια για να ξέρεις, γιατί αλλιώς νομίζεις ότι μιλάς σε πλαστική κούκλα βιτρίνας. Πήγε με τις φίλες της και για Botox party που είναι πολύ της μόδας και είναι όπως παλιά οι επιδείξεις τάπερ. Και τώρα που είπα τάπερ, ετοιμαστείτε γιατί θα σας έχω σύντομα Ιρλανδική συνταγή για κρεατόπιτα, να γλείφετε και τα δάχτυλα σας και να βάζετε σε τάπερ να παίρνετε μαζί σας στη δουλειά (ή σε παράνομα μοτέλ)....

Back again

Χάθηκα, το γνωρίζω, και επιστρέφω στα γόνατα για να ζητήσω συγχώρεση (αχ φούντωσα με την εικόνα)...Τι έλεγα? Α ναι ότι χάθηκα, αλλά έτρεχα πάλι από εδώ και από εκεί και δε προλάβαινα.
Όχι δηλαδή ότι έχω και συγκλονιστικά νέα. Με τον Ιρλανδό συνεχίζουμε την σχέση πάθους (ή έστω ρουτίνας)... όχι δε με έσφαξε (ακόμα) και σας ευχαριστώ όλους όσους ανησύχησαν αν με είχε πνίξει και μου έγραφαν να με ρωτήσουν (αν και στην προκειμένη αν είχε συμβεί θα ήταν δύσκολο να απαντήσω). Απλά η σχέση μας δεν έχει βάθος, δηλαδή δεν έχουμε να πούμε τίποτε, δεν έχουμε κάτι κοινό, και όπως γνωρίζετε, μόνο το σεξ δε φτάνει να ενώσει δυο καρδιές όταν υπάρχουν διαφορές. Επίσης τους μαθητές τους τρώει το στρες και το άγχος αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές (Χριστέ μου τι λέω πάλι......)

Μου έχει λείψει πολύ η λατρεμένη μας πατρίδα, τα δάση της, τα βουνά της, οι ακρογιαλίες της και οι χοτ Έλληνες.... Είναι και που δεν ήρθα Ελλάδα στις γιορτές, αλλά κάθισα εδώ μέσα στα χιόνια και στην παγωνιά...Στη δουλειά και λόγω της οικονομικής της κρίσης είναι όλοι στη τσίτα, με πρώτη και καλύτερη βέβαια τη στρίγγλα η οποία έχει γίνει ακόμα πιο στριμμένη (αν γίνεται αυτό δηλαδή...) Και σα να μη μας έφτανε αυτό, έχει έρθει και ένας καινούργιος που είναι ένας εκνευριστικός εξυπνάκιας και έχει γίνει το δεύτερο πιο μισητό πρόσωπο στον εργασιακό χώρο μετά τη στρίγγλα.

Λατρεμένοι μου φίλοι, κλείνοντας θα σας δώσω και μια συνταγή, που εμείς οι Ιρλανδοί κάνουμε πάρα πολύ συχνά. Είναι για irish soda bread, κάτι σαν το Χριστόψωμο που έχετε εσείς οι Έλληνες....

Συστατικά
3 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλιά σούπας baking powder
1/3 φλιτζάνι ζάχαρη
1 κουτ. γλυκού αλάτι
1 κουτ. γλυκού baking soda
1 αυγό, ελαφρά χτυπημένο
2 cups βουτυρόγαλα (buttermilk)
1/4 φλιτζάνι λιωμένο βούτυρο

Οδηγίες
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 165 βαθμούς. Βουτυρώνουμε ένα ταψί (για μακρόστενα κέικ). Γενικά σε εμάς τους Ιρλανδούς αρέσουν τα μακρόστενα πράγματα.
Ανακατεύουμε το αλεύρι, το baking powder, τη ζάχαρη το αλάτι και τη baking soda. Χτυπάμε το αυγό με το βουτυρόγαλα και τα προσθέτουμε στο μείγμα του αλευριού. Χτυπάμε ελαφρά ίσα ίσα ώσπου να ανακατευτούν όλα τα υλικά. Προσθέτουμε το λιωμένο βούτυρο. Ρίχνουμε το μείγμα στο ταψί. Ψήνουμε για 65 με 70 λεπτά (για να δούμε αν είναι έτοιμο το κέικ μας, δοκιμάζουμε με μια οδοντογλυφίδα που την βάζουμε στο κέικ και όταν βγει καθαρή, το κέικ είναι έτοιμο-δοκιμάστε το με οδοντογλυφίδα ή μαχαίρι, όχι όμως δονητή, μια φορά που το έκανα γιατί ήταν το πιο πρόσχερο που βρήκα στη κουζίνα, καταστράφηκε το κέικ). Αφήνουμε το κέικ να κρυώσει. Τυλίγουμε σε αλουμινόχαρτο για αρκετές ώρες και μετά το κόβουμε και το τρώμε. Τρώγεται ωραιότατα στο πρωινό με τον καφέ (και έχουμε κάτι να γεμίσουμε το στόμα μας για να μη μιλάμε όταν νιώθουμε άβολα που έχουμε ένα τύπο στην κουζίνα μας που δε θυμόμαστε πως τον κουβαλήσαμε σπίτι μας την προηγουμένη), αλλά και το απόγευμα, μετά το μεσημεριανό σεξ στο γραφείο. Σερβίρεται και σε καλεσμένους (πχ σε υδραυλικό που φωνάξαμε τάχα μου για χαλασμένο σωλήνα και με τον οποίο καταλήξαμε στα πατώματα του μπάνιου). Γενικά τρώγεται όλες τις ώρες.

Thanksgiving 09

Αχ χάθηκα πάλι το ξέρω! Αλλά ήταν που είχαμε γιορτές και πανηγύρια.
Τις προάλλες είχαμε Thanksgiving και ως παράδοση αυτού του μπλογκ οφείλω να σας αναφέρω πως τα πέρασα.
Καταρχάς να δώσω λίγο μπάγκραουντ ινφορμάσιον. Ο Ιρλανδός ο οποίος γνώρισα, με κυνηγούσε έμμονα. Τι να κάνω και εγώ, δεν ήθελα να δημιουργήσω πρόβλημα, δέχτηκα να βγούμε. Την ημέρα που θα βγαίναμε, μου έστελνε συνέχεια μηνύματα στο κινητό. Αλλά πολύ ρομαντικά, του στυλ "tonight i will fuck you like there is no tomorrow" και μετά "get ready for my dick" -αχ είναι ποιητής πάντως, δε μπορείς να πεις, αφού προς στιγμήν νόμισα ότι μου έστελνε μηνύματα στο κινητό στα Αγγλικά η Κική Δημουλά. Εκείνο λοιπόν το βράδυ πήγαμε, σε ένα περίεργο εστιατόριο μπαρ, που ο κόσμος έπινε μπύρες και έπαιζε μπιλιάρδο, βελάκια και άλλα κουφά, νομίζω ότι το 60% εκεί μέσα είχε κάνει σίγουρα φυλακή, και οι υπόλοιποι 40% ήταν καταζητούμενοι ή δραπέτες. Η συζήτηση δε κυλούσε και πολύ ομαλά, βασικά ο Ιρλανδός μου έλεγε για μηχανάκια, και για συνεργεία και άλλα βαρετά, μετά κάτι έλεγε για τη κρίση στο Ντουμπάι και για το χρηματιστήριο, αλλά εγώ προσπαθούσα να αποφασίσω να φάω όλες τις τηγανητές πατάτες, ή να το παίξω σεμνός και να τσιμπήσω μόνο μια δυο. Όλη την ώρα που μιλάγε χρησιμοποιούσε όσες βρισιές ξέρω στα αγγλικά (και μερικές που δεν ήξερα). Κανονικά σε άλλο εστιατόριο θα είχα φρικάρει μήπως μας ακούνε, αλλά μια και ο σερβιτόρος στο συγκεκριμένο πήρε την παραγγελία μας λέγοντας "what the fuck do you want" δεν ανησυχούσα και τόσο. Μετά το δείπνο πήγαμε σπίτι μου για να συνεχίσουμε τη συζήτηση για την οικονομική κρίση. Μετά κάναμε κολασμένο σεξ, αλλά επειδή είμαι άτομο σεμνό και ντροπαλό δε θα ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες. Μια λοιπόν και επήλθε η Ελληνοιρλανδική αυτή συμμαχία, αποφάσισα να περάσω Thanksgiving μαζί του, και με τη Τσουτσουνέλα και την τρελοκοτσιδού στο σπίτι μου.

Και έφαγα όλο το πρωινό να παλεύω με μια γαλοπούλα μισού τόνου-μιλάμε αυτή η γαλοπούλα ήταν σαν ένας κοντούλης χοντρός άνθρωπος, αν σου έπεφτε στο πόδι σίγουρα στο έλιωνε. Τη γέμισα κιόλας, μπορώ να πω ότι η γαλοπούλα δε πρέπει να ήταν virgin, γιατί χωρούσε όλο το χέρι μέσα. Έφτιαξα και γλυκά και σαλάτες, τι να σας λέω, πέρασα ώρες στην κουζίνα! Η Τσουτσουνέλα ήρθε και έφερε πατατάκια (!!!) και σοκολατάκια, μάλλον το πέρασε για μούβι νάιτ. Η τρελοκοτσιδού ήρθε με το καινούργιο της μπόιφρεντ, και έφερε ένα κέικ με οργανικά υλικά, σόγια, χόρτα, γρασίδι, κλπ. Ο Ιρλανδός ήρθε τελευταίος και με μεγάλη καθυστέρηση (είχαμε λυσάξει στην πείνα ώσπου να έρθει). Μαζευτήκαμε λοιπόν όλοι γύρω από το τραπέζι και η τρελοκοτσιδού και ο φίλος της άρχισαν να ευχαριστούν που είμαστε όλοι μαζί απόψε κλπ κλπ. Η Τσουτσουνέλα και ο Ιρλανδός ήδη τσίμπαγαν τη γαλοπούλα όσο οι άλλοι με πάθος έδιναν ευχαριστίες, οπότε η διαδικασία ολοκληρώθηκε με γοργά βήματα. Φάγαμε, ήπιαμε, και γενικώς περάσαμε πολύ ωραία, αν εξαιρέσει κανείς ότι δε μπορούσαμε να βρούμε θέμα συζήτησης που να ενδιαφέρει όλους και να μας κρατάει σε συζήτηση πάνω από πέντε λεπτά. Η τρελοκοτσιδού έκανε το μοιραίο λάθος να ρωτήσει πως γιορτάζουμε το Thanksgiving στην Ελλάδα και την Ιρλανδία. Ο Ιρλανδός της απάντησε "we don't celebrate fucking Thanksgiving" (λιτός αλλά επί της ουσίας) ενώ η ηλίθια η Τσουτσουνέλα άρχισε μια διατριβή για λαγάνες και χαρταετούς μια και προφανώς πίστεψε ότι η Καθαρή Δευτέρα είναι το Thanksgiving της Ελλάδας. Όταν η τρελοκοτσιδού είπε "δηλαδή δε τρώτε γαλοπούλα?" η Τσουτσουνέλα απάντησε με έμφαση "no for Thanksgiving we eat fish and stuffed wine leaves".

Ο φίλος της τρελοκοτσιδούς μάλλον είχε κάνει λοβοτομή. Ότι και να λέγαμε έλεγε ή κουλ ή γάου. Επίσης να τονίσω ότι έφαγε τη μισή γαλοπούλα, όχι ότι του μέτραγα τις μπουκιές του ανθρώπου, αλλά η εικόνα που είδα γυρνώντας από την κουζίνα και τον είδα να είναι μπουκωμένος και να βγαίνουν από το στόμα του δύο κόκαλα ποδιών γαλοπούλας, με σόκαρε. Φάγαμε και pumpkin pies και παγωτά και άλλα πολλά, γενικά τον περίδρομο!

Πάω τώρα γιατί βρήκα μια συνταγή για irish soda bread, που εμείς οι Ιρλανδοί τρώμε πολύ, και θα τη δοκιμάσω. Αν πετύχει θα σας δώσω και τη συνταγή! Επίσης να τονίσω ότι η Ιρλανδία ήταν παράδειγμα προς μίμηση για το οικονομικό τους θαύμα και την ευμάρεια που είχαν στα 90ς, και τώρα περνάνε μεγάλη κρίση οικονιμική (άτιμο timing, πως να πάω εκεί τώρα να παντρευτώ και να κάνω παιδιά με τον Ιρλανδό που δεν έχει δουλειές!)....

Irish

Επειδή στηρίζω την Ευρωπαϊκή Ένωση και είμαι οπαδός της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, δέχτηκα να βγω για date με έναν Ιρλανδό με τον οποίο γνωρίστηκα στη δουλειά (είναι αντιπρόσωπος κάποιων υλικών που χρησιμοποιεί η στρίγγλα στους δονητές της ..εεε... στο εργαστήριο, ήθελα να πω). Ο Ιρλανδός είναι πολύ τσαμπουκάς, δηλαδή με το καλημέρα μπορεί να σε πλακώσει στο ξύλο, και τσαντίζεται με το παραμικρό. Έκανα το σφάλμα να του δώσω το κινητό μου, και μετά από αλλεπάλληλα μηνύματα επίμονα, δέχτηκα να βγω για ποτό μαζί του (όχι για να δείτε μέχρι που μπορώ να φτάσω κυνηγώντας το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης). Βγήκα λοιπόν για ποτό το Σάββατο, και η συζήτηση ήταν στη τσίτα. Ξεκινήσαμε από την αρχή δηλαδή, καθόμαστε και εγώ για να πω κάτι λέω "this bar looks nice!" (είχα ξαναπάει 4 φορές, αλλά έκανα και καλά ότι το έβλεπα για πρώτη φορά) και μου απαντάει "It's a fucking bar, what do you mean it looks nice?."
Ααα λέω δεν αρχίσαμε καλά, I meant the decoration, και αρχίζει ξαφνικά να μου λέει μια ιστορία ότι δούλευε σε επιπλάδικο παλιά και το αφεντικό του είχε να τον πληρώσει δύο μήνες, ώσπου ένα βράδυ πήγε με ένα φίλο του και με ένα φορτηγάκι πήρανε τα έπιπλα που τους αρέσανε, και μετά την επομένη το πρωί πήγε κανονικά στη δουλειά και το αφεντικό τον κατηγόρησε για τη ληστεία, και ο Ιρλανδός τον έσπασε στο ξύλο και σηκώθηκε και έφυγε. Κατά τη διάρκεια της διήγησης, άρχισε να με λούζει κρύος ιδρώτας και να ψάχνω το κινητό ώστε κάτω από το τραπέζι να στείλω μήνυμα στη Τσουτσουνέλα να φωνάξει τον αστυνομικό με τον οποίο νταραβερίζεται και να έρθουν να με σώσουν. Μετά την ιστορία αυτή, ο Ιρλανδός με ρώτησε αν μου αρέσουν τα έπιπλα! (φοβήθηκα ότι θα μου έλεγε ότι είχε μαζί του το φορτηγάκι να πάμε να κάνουμε καμιά ληστεία σε επιπλάδικο, και του είπα πως όχι ιδιαίτερα). Και τότε μου είπε ότι εκείνος πάντως θα ήθελε να έβλεπε την κρεβατοκάμαρα μου! How romantic! Και παρόλο που είναι αγροίκος, είναι πολύ cute, πρέπει να το πω αυτό, γιατί πρέπει να είμαστε σωστοί και δίκαιοι. Οπότε προς στιγμήν σκέφτηκα να του πω να πάμε σπίτι μου να τη δει την κρεβατοκάμαρα (αφού έχει πάθος με τα έπιπλα τι να κάνω) αλλά τελικά είπα να τον γνωρίσω λίγο καλύτερα, του είπα ότι έπρεπε να πάω σπίτι, αλλά θα ήθελα να τον ξαναδώ. Τον είδα να σφίγγει τη γροθιά του, αλλά είπε οκ, και κανονίσαμε για φαγητό μέσα στην εβδομάδα. Γύρισα σπίτι και μου είχε στείλει μήνυμα "had fun tonight, i will take u to places u haven't been before." Αυτό τώρα τι εννοεί? Τα κυπαρρίσια ανάποδα? Ή μήπως εννοεί οργασμικές εμπειρίες? Γιατί πάντα μπλέκω με προβληματικούς?

Plane sex

Λοιπόν για τον Εγγλέζο έχω κάποιες επιφυλάξεις. Είναι μεσήλικας και παντρεμένος με παιδιά. Σήμερα πήγαμε για μίτιγκ στο απέναντι κτίριο και μετά από ένα πολύωρο και εξαντλητικό μίτιγκ, η τρελοκοτσιδού, ο Εγγλέζος και εγώ είπαμε να πάμε στη καφετέρια να φάμε στα γρήγορα ένα γεύμα. Εκεί λοιπόν που με το δίσκο στο χέρι βλέπαμε τι είχαν πίσω από τα τζαμάκια, φτάνουμε και στα γλυκά όπου είχαν τοποθετήσει λιμπιστερά τολμώ να ομολογήσω εκλεράκια, κομάτια τούρτας, πουτίγκες, μηλόπιτες και ντόνατς. Ο Εγγλέζος με φωνή Γωγουλίνι λέει "Mmmm they all look so yummy, but I really shouldn't. No I shouldn't. A girl has got to watch her figure!" και άρχισε να χαμογελάει. Ο τρόπος που το είπε και κυρίως που χάιδεψε τους γοφούς του, με κάνουν να πιστεύω ότι ο Εγγλέζος παρά τη γυναίκα και τα παιδιά είναι ξεφωνημένη. Η τρελοκοτσιδού όμως με την οποία το συζήτησα μετά μου είπε ότι υπερβάλω, απλά έκανε χιούμορ και ότι τα γλυκά ήταν όντως δελεαστικά (το οποίο δε το αμφισβητώ, αλλά δε θα ήταν αυτό λόγο ένας στρέιτ να χώσει και αγγούρι στο ποπουλίνο του για να δείξει πόσο πολύ του αρέσουν τα γλυκά). Δε καταλήξαμε σε συμπέρασμα, αλλά I am watching him closely. Είναι θέμα ημερών να τον δω να βάφει τα νύχια των ποδιών του στο γραφείο, τώρα που είναι μακριά από τη γυναίκα του πιστεύω θα ξεσαλώσει. Η στρίγγλα θα βγει μαζί του για δείπνο, νομίζω ότι του την πέφτει, οπότε και να μην είναι γκέι ακόμα ο Εγγλέζος, θα γίνει.

Και μια και λέμε για σεξουαλικά, έχουν λυσσάξει εδώ στην Αμερική στα μέσα ενημέρωσης για τους πιλότους που πήρανε το αεροπλάνο της Delta/ Northwest και περάσανε το αεροδρόμιο της Μιννεάπολης που ήταν να προσγειωθούν και συνέχισαν να πετάνε για 150 μίλια μέχρι να απαντήσουν στα ραντάρ που για σχεδόν μία ώρα προσπαθούσαν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν μαζί τους. Πρώτα μας είπαν ότι τους είχε πάρει ο ύπνος, μετά ότι τσακωνόντουσαν, τώρα λένε ότι είχαν βγάλει τα λάπτοπ τους και χαζεύανε. Το να κάνανε κολασμένο και αδυσώπητο σεξ στο πιλοτήριο γιατί δε το σκέφτεται κανείς? Και το οποίο θα εξηγούσε γιατί μπορεί να ήταν μπουκωμένοι και δε μπορούσαν να απαντήσουν. Όταν ανέφερα αυτή την εκδοχή στο γραφείο με βρίσανε ότι έχω πρόστυχο μυαλό και όλο εκεί πάει ο νους μου, όμως εμένα γιατί αυτό μου φαίνεται η μόνη λογική εκδοχή?!? Γίνεται να κοιμόντουσαν τόσο βαθιά ΚΑΙ οι δύο και δεν ξυπνούσαν με τίποτε και μετά ξύπνησαν την ίδια στιγμή? Ή γίνεται να τσακώνονταν τόσο έντονα που ξεχάσανε ότι είναι σε αεροπλάνο (η θέα με τα σύννεφα μπροστά τους δε τους έλεγε κάτι)??? Ή ότι κοιτάζανε στο λάπτοπ, τι κοιτάζανε δηλαδή, είχαν κατεβάσει το σήριαλ του Παπακαλιάτη και πάθανε αποβλάκωση? Ε όχι, σεξ σίγουρα, σεξ δαγκωτό!!!!!

work

Σήμερα στο γραφείο πέρασα ώρα να κοιτάζω φωτογραφίες από το People of Walmart.
Τα Walmart είναι μεγάλες αλυσίδες εδώ στην Αμερική που έχουν είδη σουπερμάρκετ (τρόφιμα, καλλυντικά κλπ) αλλά και ρούχα, έπιπλα και άλλα πολλά. Είναι πάρα πολύ φτηνά και καταθλιπτικά, και υποτίθεται ότι σε αυτά συχνάζουν καταναλωτές κατώτερων κοινωνικών τάξεων. Δεν είναι σωστό να βγάζουν φωτογραφίες από ανυποψίαστους πελάτες, και είναι απαράδεκτο και αισχρό, αλλά κολλάς η αλήθεια είναι. Σας παραθέτω τις αγαπημένες μου:





Στο γραφείο έχει έρθει για ένα μήνα ένας κύριος από το Λονδίνο για να εκπαιδευτεί σε ένα συγκεκριμένο λογισμικό που χρησιμοποιούμε. Σήμερα η στρίγγλα έκανε τις συστάσεις και μας είπε μετέπειτα ότι θέλει να δείξουμε τον καλύτερο μας εαυτό (δηλαδή πρέπει να βάλω το στρινγάκι και να πάω στη δουλειά?)... Αύριο θα τον βγάλουμε και για δείπνο με συναδέλφους (και τη στρίγγλα δυστυχώς) και μετά θα του κάνουμε μια ξενάγηση της πόλης μας. Την επόμενη εβδομάδα θα τον πάμε και σε άλλη πόλη, Οπότε όσο τον περιμέναμε, είχα φανταστεί κάτι σε σέξυ Εγγλέζο (αν και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω και πολλούς σέξυ Εγγλέζους, αλλά πχ αν ήταν σαν τον Jason Isaacs από το State Within, δε θα είχα πρόβλημα) αλλά δυστυχώς δε το λες σεξ σύμπλ (είναι και παντρεμένος και με παιδιά). Η τρελοκοτσιδού σήμερα του έφερε κουλουράκια που τα έψησε η ίδια (how sweet) και η στρίγγλα στραβομουτσούνιασε γιατί φοβήθηκε μήπως η άσχετη τον δηλητηριάσει ακόμα δεν ήρθε.

Εν τω μεταξύ έχουμε ξεπαγιάσει, τι κρύο είναι αυτό!

News

Το Σικάγο έχασε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ενώ τις τελευταίες μέρες είχε δημιουργηθεί ελπίδα ότι ήταν φαβορί. Η Τσουτσουνέλα στην αρχή το είχε δει με αδιαφορία του στυλ και καλά "τι με νοιάζει εμένα", όταν όμως της εξήγησα ότι θα γεννήσει η πόλη με αθλητές μπρατσωμένους του πόλο, της άρσης βαρών κλπ, βγήκε στους δρόμους να υποστηρίξει την υποψηφιότητα, και μετά να βυθιστεί σε πένθος όταν ανακοινώθηκε ότι το Σικάγο αποκλείστηκε από τον πρώτο κιόλας γύρο. Και τώρα που είπα γύρο, πήγα σε ένα καινούργιο ελληνικό εστιατόριο που άνοιξε εδώ κοντά μας, (γιατί όπως γνωρίζετε, στηρίζω την ομογένεια, οι Έλληνες του εξωτερικού είναι δυο φορές Έλληνες κλπ κλπ) αλλά δυστυχώς όλο το προσωπικό ήταν Κινέζοι!! Και είχαν μεγάλο πρόβλημα να προφέρουν τον μουσακά, το παστίτσιο και τη σπανακόπιτα. Και ναι μεν τα είπα με τους Κινέζους, η ελπίδα μου να γνωριστώ με Έλληνες σερβιτόρους και μάγειρες και να κάνουμε ένα μουσικοχορευτικό του στυλ "Diamonds are a girl's best friends" όπου αντί για περιδέραια και βραχιόλια, να μου δίνουν σουβλάκια και κοψίδια, ήταν μάταιη...

Έμαθα ότι η Άντζελα Γκερέκου είναι υφυπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης... Πόσα ακόμα χαστούκια θα δώσει η μοίρα σε αυτή τη χώρα? Έχω ήδη προτείνει ιδέα στον ΕΟΤ για διαφημιστική καμπάνια, να εμφανίζεται η ιδία η υφυπουργός και να τραγουδάει με το Βοσκόπουλο το Αυτοκολλητάκι περπατώντας στην Ακρόπολη, στο Σούνιο κλπ. Στο τέλος η κάμερα δείχνει το ζευγάρι στο βράχο της Ακρόπολης, η υφυπουργός πάει να πέσει από το βράχο, η κάμερα να ζουμάρει στο Βοσκόπουλο που κρατάει ελληνική σημαία και φωνάζει "μηηηη, που πας ξανθή αγαπημένη Παναγιά" και η υφυπουργός πέφτοντας φωνάζει "Live your myth in Greece".

Γυρνώντας από τη δουλειά σήμερα στο λεωφορείο μου έκλεισε το μάτι ένας άστεγος που καθόταν στη γωνία και του έλειπαν τα περισότερα δόντια. Νέο target group...

Τρέχω, έχω να περάσω και από το Φώντα.

My nerves

Νηστεία και προσευχή λατρεμένοι μου φίλοι. Και σα να μη μας έφτανε αυτό, μπαίνω στο λεωφορείο μετά τη δουλειά τη Παρασκευή και κάθομαι σε ένα κάθισμα κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Ύστερα από λίγο ακούω κάτι φωνές, κάτι βρισιές κάτι μπουνιές και γυρνάω και βλέπω δύο κυρίους να πλακώνονται στο ξύλο. Και όμως, δεν είχαν έρθει στα χέρια δύο άντρες για χάρη μου όπως ίσως θα φαντάζεστε (και πολύ δικαιολογημένα) αλλά γιατί ο ένας δεν έκανε πέρα να περάσει ο άλλος να κατέβει. Οι μπουνιές και οι βρισιές έπεφταν σύννεφο, οι δύο κύριοι πέφτανε πάνω στους επιβάτες και στο πάτωμα. Ο οδηγός σταμάτησε το λεωφορείο και ειδοποίησε την αστυνομία. Οι περισότεροι επιβάτες προσπάθησαν να βγουν αλλά ο οδηγός είπε ότι έπρεπε να περιμένουμε να έρθει η αστυνομία. Πλακώνουν τα περιπολικά και μπαίνουν μέσα στο λεωφορείο τρεις αστυνομικοί. Στην αρχή τους περίμενα με ανυπομονησία γιατί έχω μια προτίμηση στους ένστολους, αλλά όταν μπήκαν και ο ένας ήταν σα τον Έβερτ, ο άλλος σα το Πάγκαλο και ο τρίτος σα την Αλέκα την Παπαρήγα με μουστάκι, κάπως τολμώ να ομολογήσω ότι ξενέρωσα. Αρχίσαν τις ερωτήσεις, πήρανε τον ένα έξω να του μιλήσουν και τον άλλο στην άλλη άκρη να του μιλήσουν και αυτουνού. Μη σας τα πολυλογώ, κράτησε μισή ώρα αυτό το πράγμα, και τελικά ο Έβερτ ξαναμπήκε στο λεωφορείο, ρώτησε ποιος είδε τι συνέβη, κανείς δε μίλησε, ξαναβγήκε από το λεωφορείο και μετά από άλλο ένα μισάωρο, το λεωφορείο πήρε επιτέλους μπρος. Και έφτασα σπίτι μου μέσα στη μαύρη νύχτα. Πέφτω για ύπνο και πάνω που ονειρευόμουν ότι είμαι με τον Τζορτζ τον Κλούνευ και κανονίζουμε τα του γάμου μας, χτυπάει το τηλέφωνο μέσα στη μαύρη νύχτα. Είναι η Τσουτσουνέλα η οποία χώρισε με τους τρεις Σέρβους (και με τους τρεις) και ήταν απελπισμένη, χτυπιότανε και έλεγε ότι δε θα το αντέξει αυτό. Ευτυχώς είχε και την τηλεόραση ανοιχτή όσο έκλαιγε και κάποια στιγμή είδε διαφήμιση για πίτσα, θυμήθηκε ότι πείναγε και το έκλεισε για να παραγγείλει.


Υ.Γ. Η Mrs Petrochilos εδώ και μήνες ανακαινίζει το πίσω μέρος του σπιτιού της το οποίο το χρησιμοποιούσε ως δεύτερο γκαράζ, αλλά τελικά πούλησε το δεύτερο αυτοκίνητο και αποφάσισε να το μετατρέψει σε δωμάτιο για χόμπυ. Μου είχε πει ότι ήθελε να του δώσει απόλυτο ελληνικό χαρακτήρα. Φώναξε μάλιστα και έναν καλλιτέχνη ο οποίος έχει κάνει τοιχογραφίες σε εστιατόρια της περιοχής και είναι ελληνικής καταγωγής για να τις ζωγραφίσει τον ένα τοίχο. Οι εργασίες της ανακαίνισης κράτησαν μεγάλο διάστημα, αλλά επιτέλους η Mrs Petrochilos έκανε τα αποκαλυπτήρια. Σας παραθέτω δύο φωτογραφίες που τράβηξα με μεγάλη συγκίνηση με το κινητό. Δεν ήξερα αν έπρεπε να της πω ότι η σημαία για το Αθήνα 2004 είναι τόσο παλιά που έχει το παλιό λογότυπο που δεν χρησιμοποιήθηκε μετά.

Color

Ólafur Arnalds - Ljósið (Official Music Video) from Erased Tapes on Vimeo.

Politics

Τελικά τι θέλω και μπλέκω με τις συνεστιάσεις της ομογένειας? Σήμερα μετά τη δουλειά έκανα το λάθος να περάσω από ελληνικό καφενείο στο Greektown, όπου η Τσουτσουνέλα με ενημέρωσε ότι θα είχαν συζήτηση για τις εκλογές στην Ελλάδα. Μου είπε ότι θα είχε μεγάλο χαβαλέ, και ότι θα μαζεύονταν διάφοροι χοτ συμπατριώτες μας. Εγώ, επειδή τα δίνω όλα για την πατρίδα μου, δέχτηκα να πάω αν και φοβόμουν ότι θα ήταν χάλια, γιατί έχω και ανάλογες εμπειρίες από το παρελθόν.
Με το που έφτασα διαπίστωσα έντρομος ότι το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο. Είχαν μια μεγάλη οθόνη όπου έδειχναν ειδήσεις από το Μέγκα Σάτελαϊτ. Αφού η Τρέμη και διάφοροι γλυώδεις τύποι έκαναν το σχολιασμό τους, ένας κύριος σηκώθηκε επάνω και μας ανακοίνωσε ότι το να βγει ο Παπανδρέου πρωθυπουργός θα είναι σωτήριο για την ομογένεια (το γνωστό κώλυμα ότι ο Παπανδρέου γεννήθηκε στην Αμερική και έχει διπλή υπηκοότητα και ως Αμερικάνος καταλαβαίνει την ομογένεια κλπ κλπ). Μετά ένας άλλος κύριος του φώναξε "What are you saying re malaka?" και μετά μας εξήγησε ότι ο Παπανδρέου είναι ανεγκέφαλος και ενάντια στο να ψηφίζουν οι ομογενείς στις ελληνικές εκλογές. Μετά απάντησε ο πρώτος κύριος, ότι ο Καραμανλής τα έκανε πλακάκια με τους Ρώσους και δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις. Ολοκλήρωσε λέγοντας "and that's that, karagiozi e karagiozi". Ύστερα κάποιοι άλλοι άρχισαν να φωνάζουν, μερικοί έλεγαν "guys we are all Greeks, let's not fight", κάποιος άλλος έλεγε ότι η μάνα κάποιου άλλου ήτο πουτάνα, ένας τρίτος φώναζε ότι ξέρουμε πολύ καλά που τραβιέται η γυναίκα σου, και μέσα στις φωνές και τις χειρονομίες, η Τσουτσουνέλα προσπαθούσε να επεξεργαστεί την πληροφορία ότι η Πέμυ Ζούνη θα κατέβει στην πρώτη Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο διπλανός μας δεν ήξερε ποια είναι, και η Τσουτσουνέλα του εξήγησε ότι είναι αυτή που έπαιζε τη μάνα του Παπακαλιάτη (που δεν ήταν μάνα του στο σήριαλ, αλλά τέλος πάντων, τέτοια ώρα τέτοια λόγια). Με έπιασε ημικρανία με τις φωνές και έφυγα άρον άρον (πήρα ένα μικρό κομάτι μπακλαβά, και ένα ακόμα για το δρόμο, αα και δύο κομάτια τσουρέκι).
Τώρα όμως θα κάνω τον πολιτικό μου σχολιασμό, γιατί το μπλογκ αυτό είναι της κουλτούρας, της διανόησης και του πολιτικού προβληματισμού.
1) η Τρέμη πως είναι έτσι? Σα να τις τσίμπησαν το στόμα μέλισες.... χμμμμ, λίφτινγκ έκανε, μπότοξ? Μήνυση στον γιατρό της ΤΩΡΑ!
2) μια κυρία παχουλή στο κάτω παράθυρο δεξιά, έλεγε ότι το ψηφοδέλτιο θα είναι "cut and paste" από το προηγούμενο, ένας σχεδιασμός με δύο υποψηφίους θα είναι "win-win situation" και το ψηφοδέλτιο ακόμα είναι "black box". Κάθε φορά που χρησιμοποιούσε τις αγγλικές εκφράσεις έλεγε πρώτα "για να το πούμε και πιο απλά" ή "όπως λέμε στην καθομιλουμένη". Σκέψου πόσο καιρό λείπω από τη λατρεμένη χώρα, που αυτές οι εκφράσεις είναι πια λαϊκές εκφράσεις του απλού λαού.
3) σε κάποια στιγμή ανοίξανε οκτώ παράθυρα, άκουγες μια φωνή και μάντευες ποιο παράθυρο μιλάει
4) ο Παπανδρέου έδωσε μια ομιλία στη Ξάνθη, και σε κάποια στιγμή είπε "εμείς στηρίζουμε Θράκη". Το άρθρο το παρέλειψε, όπως λέμε, "αγαπώ Άντζελα"
5) ο Καραμανλής χρειάζεται καινούργιο ράφτη πάραυτα! Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει είναι, χμμμ πως να το πω, θα το εξηγήσω με μια μαγειρική αναφορά, να καταλάβουν οι μάγειρες και οι μαγείρισες ανάμεσα μας (και όχι οι ακαμάτρες κόρες).-πως όταν τυλίγουμε το ντολμά και έχουμε βάλει παραπάνω γέμιση από όσο έπρεπε, και σε άλλο σημείο το φύλλο τρυπάει, αλλού κοντεύει να σκάσει, αλλού περισσεύει, έτσι ακριβώς!
6) η Τζούλια Παπαδημητρίου θα κατέβει με το ΛΑΟΣ?!? Όχι δε θα το σχολιάσω....
7) δεν υπάρχει ούτε ένας σέξυ χοτ πολιτικός, αίσχος και ντροπή!

Ελπίζω η ανάλυση μου αυτή να σας βοήθησε να δείτε τα πράγματα πιο καθαρά τώρα που η χώρα μας βρίσκεται σε αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι.

Υ.Γ. Άσχετο βίντεο....

Spank the popoulino

Ότι χάθηκα, χάθηκα. Αλλά που να προλάβω ο ξενιτεμένος, με τόση δουλειά, ταξίδια για δουλειά, καύσωνες, φωτιές, πλημύρες και βροχές….
Και ευχαριστώ όλους όσους μου στέλνανε μηνύματα να μάθουν τα νέα μου ή να μου πουν να μου γράψω στο μπλογκ και όσους μου άφησαν κάποια γλυκά ανώνυμα comments (ακόμη και τον Πρόβατο που με έπαιρνε συνέχεια τηλέφωνο και με απειλούσε να μη ξαναγράψω).

Γύρισα όμως. Γιατί αν δε πω σε εσάς τον πόνο μου σε ποιον θα τον πω?
Καταρχάς να ξεκινήσουμε από τα επαγγελματικά… Η στρίγγλα έχει γίνει 100 φορές πιο στρίγγλα από παλιά (ναι, ποιος θα φανταζόταν ότι θα ήτο δυνατόν να γίνει ακόμα πιο bitchy).

Στα προσωπικά τώρα, δηλαδή στα αισθηματικά… θα σας κάνω το update μου με ένα απλό βίντεο για να μη πολυλογούμε κιόλας…


Αε είμαστε ρεαλιστές, έτσι όπως έχω μπλέξει με τη δουλειά και τις αποτυχημένες σχέσεις με ομογενείς, πως να βρεθώ σε ουσιαστική σχέση? Ε? Εεεεε?


Επειδή συγχύστηκα, ας πούμε κάτι πιο χαρωπό.Σάλος προέκυψε με τα καινούργια μαγιό που είναι ειδικά σχεδιασμένα για να επιφέρουν καλύτερες επιδόσεις στους αθλητές και πολλοί λένε ότι πρέπει να απαγορευτούν. Ο αμερικάνος κολυμβητής Ricky Berens στο διεθνές πρωτάθλημα κολύμβησης στη Ρώμη φοροιύσε το καινούργιο αυτό μαγιό που είναι λέει σα δεύτερο δέρμα πάνω σου και με το τράβηγμα του άνοιξε, και κολύμπησε ο αθλητής με το ποπουλίνο έξω και πήρε και το χρυσό. Μπράβο και πάλι μπράβο στους σχεδιαστές!



Σας αφήνω γιατί έχω να ξυπνήσω το πρωί να πάω δουλειά (στη φωτό παίρνω το πρωινό μου πριν τη δουλειά)

Update one more time

Αχ λατρεμένοι αναγνώστες, δεν έχω λόγια να απολογηθώ που χάθηκα πάλι... Αλλά δε φταίω εγώ, ας όψεται η στρίγγλα που μας έχει τρελάνει στη δουλειά. Ένα καφέ δεν έχω πάει να πιω τόσο καιρό να φανταστείτε, έχω χρόνια και ζαμάνια να πάω σε πάρτυ με ούζα και οι παλιές συναθροίσεις γυμνιστών ζογκλέρ αποτελούν μακρινό παρελθόν. Τώρα όλο δουλειά, νηστεία και προσευχή. Έχω γίνει και reborn virgin για να μη σου πω και καλόγερος....

Η σχέση μου με τον Ντόναλντ βαδίζει προς την καταστροφή. Όπως ίσως θυμάστε, ο Ντόναλντ λέει πως είναι στρέιτ, γιαυτό θέλει η σχέση μας να βασίζεται μόνο στο σεξ. Αφού βρήκα το κουράγιο και τη ψυχική δύναμη να τον συγχωρήσω που μου ατίμασε το κρεβάτι με κεφτεδάκι, μου ανέφερε ότι στην Ελλάδα έχει αρραβωνιαστικιά την οποία σύντομα θα φέρει στην Αμερική για το γάμο. Αυτό ήταν και το τελιωτικό χτύπημα, γιατί έτσι όπως πάει θα μου πεί να είμαι και κουμπάρος στο γάμο. Α τώρα που είπα κουμπάρος, η Mrs Petrochilos σκέφτεται να παντρευτεί τον αηδιαστικό λάβερ της από την Μοντάνα. Δεν είναι ακόμα επίσημο, αλλά μου το ανέφερε όταν ήμουν σπίτι της το βράδυ των ευροεκλογών. Το ίδιο εκείνο βράδυ γνώρισα και ένα χοτ κύριο που είναι ανιψιός της και ζει στο Μιλγουόκι το οποίο δεν είναι και πολύ μακριά από εδώ, γύρω στις 3-4 ώρες με το αυτοκίνητο, ότι πρέπει δηλαδή για κολασμένο και αχαλίνωτο γουίκεντ σεξ. Ο κύριος αυτός ήταν πολύ σοβαρός και κουστουμαρισμένος αλλά κατάλαβα στον τρόπο με τον οποίο πατούσε το τηλεκοντρόλ ότι με θέλει κολασμένα. Δε ξέρω γιατί μας τον έκρυβε τόσο καιρό η Mrs Petrochilos. Να τονίσω ότι τον λένε και εκείνο Petrochilos, οπότε αν παντρευτούμε θα είμαι και εγώ Mrs Petrochilos.


Υ.Γ. Μέσα σε όλη αυτό το πήξιμο είχα να πάω και σε συνέδριο στη Σκωτία, όπου τουλάχιστον πραγματοποιήθηκε ένα όνειρο μου, δηλαδή να κάνω σεξ με Σκωτσέζο. Ήθελα βέβαια να φοράει και τη σκωτσέζικη φούστα αλλά δε προέκυψε. Ένα άλλο απραγματοποίητο μέχρι στιγμής όνειρο μου είναι να κάνω σεξ με τσολιά. Αν γνωρίζετε κάποιον, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου (αλλά να έχει και τη στολή)...
Υ.Γ. 2) Συνειδητοποιώ ότι με αυτά που γράφω δεν φαίνεται σα να έχω πήξει στη δουλειά και στην καλογερική, όμως είναι αλήθεια, πιστέψτε με, εξού και οι ασυναρτησίες που γράφω... έχω πάθει σύγχυση....

Logo

Εξαφανίστηκα, το ξέρω... αλλά ας όψεται η δουλειά... πολύ τρέξιμο...Θα σας τα πω αναλυτικά σε επόμενα ποστ, αν και τι να πω δηλαδή, δουλειά, σπίτι, δουλειά...και φυσικά αποχή από το σεξ (με ελάχιστες αναλαμπές). But now I am back!

Διάβασα στο in.gr:
"Την προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού για την επιλογή του νέου σήματος και λογοτύπου της Ολυμπιακής, -που θα μετονομαστεί σε Olympic Air-, ανακοίνωσε η MIG. Στην τελική επιλογή θα συμμετέχει και το κοινό, ψηφίζοντας το λογότυπο που προτιμά από το Διαδίκτυο. Η προθεσμία υποβολής προτάσεων είναι η Παρασκευή, 29 Μαϊου 2009.
Συγκεκριμένα, στο διαγωνισμό μπορούν να υποβάλουν προτάσεις σχεδιαστές, διαφημιστικές εταιρείες, εταιρείες design και άλλες συναφείς με το αντικείμενο εταιρείες.
Οι προτάσεις που θα παραληφθούν από την Επιτροπή Διαγωνισμού θα θεωρηθούν εμπιστευτικές και τα ονόματα των συμμετεχόντων στο διαγωνισμό δε θα δοθούν στη δημοσιότητα."

Ιδού η συμμετοχή μου, σας παρακαλώ μη μου κλέψετε την ιδέα, γιατί θέλω να πάρω το χρηματικό έπαθλο του νικητή...

Πως περασα το Πασχα

Χριστός Ανέστη!

Έτρεχα με τις δουλειές νύχτα μέρα αλλά αυτό το Σαββατοκύριακο αποφάσισα να τιμήσω τις παραδόσεις του τόπου μας. Έτσι πήγα με την Mrs Petrochilos το βράδυ του Σαββάτου στην εκκλησία. Εδώ στην παγωμένη ξενιτιά γιορτάζουμε την Ανάσταση, αλλά δεν έχει πυροτεχνήματα και πανικό στο δρόμο καθότι οι περισσότεροι Αμερικάνοι το έχουν ήδη γιορτάσει το Πάσχα τους, άσε που άμα ακούσουν πυροτεχνήματα μέσα στη νύχτα θα νομίζουν ότι πέφτουν θύμα τρομοκρατικής επίθεσης και θα γίνει χαμός. Έτσι εορτάζουμε σεμνά μέσα στο ναό. Η Mrs Petrochilos έφερε και τον αντιπαθέσταστο εραστή της ο οποίος πάλι ήρθε να γιορτάσει μαζί της το Πάσχα. Στην εκκλησία μέσα γινόταν το αδιαχώρητο από κόσμο. Ο εραστής της Mrs Petrochilos με την λαμπάδα του μου ακουμπούσε τον ποπό και κάθε τόσο πεταγόμουνα ενοχλημένος και γύριζα πίσω και τον κοίταζα, αλλά αυτός έκανε ότι ψέλνει. Κάποια στιγμή η Mrs Petrochilos με ρώτησε γιατί πετάγομαι συνέχεια, και της είπα "your boyfriend's λαμπάδα is touching my ποπουλίνο".
Kαι εκείνη μου απάντησε "ε καλά, αφού δεν είναι αναμένη η λαμπάδα τι σε ενοχλεί..."
Δηλαδή θες να γίνω παρανάλωμα πρώτα για να διαμαρτυρηθώ? Αχ Mrs Petrochilos μου, έπεσες σε παλιάνθρωπο και ο έρωτας σε έχει τυφλώσει, φταίει ο έρωτας για ότι σου συμβαίνει. Μετά τη λειτουργία πήγαμε σπίτι της για μαγειρίτσα η οποία ήταν όμως σα κοτόσουπα, ίσως γιατί δεν είχε βάλει εντόσθια και τα σχετικά αλλά μόνο κύβους κοτοζομού....

Ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα πήγα στο μεγάλο glenti που οργανώνει η εκκλησία στο διπλανό πάρκο όπου και είχαν στήσει σκηνές και είχε άφθονο φαγητό. Μουσική επιμέλεια είχε ο Dj Kostas.
Ο καιρός ήταν πολύ καλός, λιακάδα και ζέστη. Έτσι αποφάσισαν κάποιοι μετά το φαγητό να παίξουν ποδόσφαιρο. Και σας ανακοινώνω με μεγάλη χαρά ότι εγώ έκανα το διαιτητή! Μάλιστα, και να φανταστείτε ότι δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο (αλλά δε το ανέφερα αυτό όταν προσφέρθηκα εθελοντικά). Αλλά όταν ήταν να χωριστούμε σε ομάδες, τους υπέδειξα η μία ομάδα να βγάλει τις μπλούζες και να παίζουν ημίγυμνοι για να ξέρουμε ποιοι είναι ποιοι. Διάλεξα τους πιο χοτ και είπα τάχα μου τυχαία, εσείς εκεί να τα βγάλετε. Κατά τη διάρκεια του αγώνα σφύριζα σε ανυποψίαστες στιγμές (μου είχαν δώσει και μια σφυρίχτρα) και με βρίζανε και με μουτζώνανε... Δυστυχώς μετά από κανα τέταρτο μου αφαίρεσαν την ιδιότητα του διαιτητή και ένας κύριος παχουλός με μούσια φώναζε "που τον βρήκαμε αυτό τον άσχετο" δίπλα μου λες και δεν τον άκουγα. "Εχε χάρη που δε σφύριξα όταν ήσουν οφσάιντ" του απάντησα για να τον ρεζιλέψω και εκείνος με μούτζωσε.
Κάθησα να δω το τέλος του αγώνα με την ελπίδα να κερδίσουν οι ημίγυμνοι, το οποίο και έγινε. Επωφελήθηκα και όρμηξα στους πανηγυρισμούς και άρχισα να τους αγκαλιάζω όλους, και νά σου τον πάλι ο παχουλός ο κύριος με τα μούσια να φωνάζει ότι αυτό ήταν απόδειξη ότι ήμουν μεροληπτικός. Του είπα, "τι κρίμα εμάς τους Έλληνες να μας τρώει πάντα η διχόνοια" και αυτός με ξαναμούντζωσε.

Γύρισα σπίτι εξουθενωμένος και είχα και την Τσουτσουνέλα μετά να έρχεται να μου λέει πως πέρασε Πάσχα στη σερβική εκκλησία με τους τρεις Σέρβους. Και από αύριο πάλι δουλειά.....