Names and dates

Καθόμουνα με τη φίλη μου την Τσουτσουνέλλα και συζητούσαμε για ονόματα (γιατί μια άλλη φίλη μας, η Τούλα η Κουλουμπή, είναι έγγυος και δε ξέρει ακόμα πως θα το βγάλει το παιδί). Και μας προέκυψαν κάποιες απορίες, πχ
-αν σε λένε Σάββα πόσο συχνά συμβαίνει να σου λένε "Σάββα, το βράδυ θα βγούμε?" και εσύ να ακούς "Σάββατο βράδυ θα βγούμε?"
-αν σε λένε Ξανθή, πόσος κόσμος εκ παραδρομής σε φωνάζει Ξανθιά?
-αν στο επίθετο σε λένε Κουνελάκη (όπως Μιράντα Κουνελάκη) αλλά είσαι τριχωτός υπέρβαρος νταλικιέρης, κάθε φορά που σε φωνάζουνε, νιώθεις ότι σε μούτζωσε η μοίρα?

Τελικά καταλήξαμε ότι αν είναι αγοράκι πρέπει να το βγάλει Σάκη, και αν είναι κοριτσάκι να το βγάλει Μπρίτνευ ή Λατόγια.

Απόψε το βράδυ ετοιμάζομαι για έξοδο με Έλληνα DJ- είναι ο γνωστός στα μέρη μας Ελληνοαμερικάνος DJ Kostas. Για άλλη μια φορά θα δείξω την συμπαράσταση του ελληνικού λαού στην ομογένεια μας, γιατί όπως είπε και η Τατιάνα Στεφανίδου "αυτοί εκεί πέρα είναι πιο Έλληνες και από εμάς" (για το σόι του Περικλή στη Γερμανία το είχε πει, αλλά ισχύσει φυσικά ως ρητό για πάσα ομογένεια -πως λέμε πάσα νόσο και πάσα μαλακία) και επίσης όπως είχε πει και ο Μελισσανίδης "όταν γνωρίζεις την ομογένεια, είναι σα να μπαίνει όλη η Ελλάδα στο κορμί σου" -άντε να δούμε πάλι τι θα μας μπει απόψε...

Time for a nap

Μετά από μια εξαντλητική μέρα στη δουλειά και στα μαγαζιά, ώρα να ξαποστάσουμε...

Αγγελία

Αναζητείται sexy και σοβαρός blogger με σκοπό το γαμό.
Για πληροφορίες, παρακαλώ επικοινωνήστε με τη δεσποινίδα Συκιά στη διεύθυνση
sikia(papaki)email.com

Υ.Γ. Παρακαλώ, meta-bloggers να μην επικοινωνήσουν.

The Greek Consumer

Με πήρε τηλέφωνο ο μακρινός ξάδελφος μου Λευτέρης από Ελλάδα ο οποίος είναι τρομερά αντιαμερικανός- δηλαδή πιστεύει ότι ΟΛΟΙ οι Αμερικάνοι είναι καταναλωτικοί και χαζοί και κάνει γενικεύσεις που θα έκανε ένα παιδί στο δημοτικό. Μπορεί δε να κάθεται να σου εξηγεί τι φοράνε και τρώνε όλοι οι Αμερικάνοι και πως σκέφτονται χωρίς ποτέ να έχει ταξιδέψει στην Αμερική (ως πηγή για τις πληροφορίες του χρησιμοποιεί το Κακαουνάκη και το Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς τα οποία ως γνωστόν είναι οι κατεξοχήν κοινωνιολογικές πηγές ενημέρωσης). Ο Λευτέρης με πήρε λοιπόν με μεγάλη χαρά να μου ανακοινώσει ότι μόλις γύρισε με τη γυναίκα του από το The Mall. Εκεί να δεις χλιδή και μαγαζιά, και εσείς στην Αμερική θα τα ζηλεύατε, μου λέει, πάω στοίχημα ότι δεν έχετε τέτοιο εκεί (που να πάει στο Mall of America στη Μιννεσότα που είναι μια πολιτεία ολόκληρη αγοραστικό κέντρο). Και μετά μου είπε πως ξεσήκωσαν όλο το μαγαζί και τι δε πήραν, και μετά φάγανε και σε ένα χλιδάτο μαγαζί-"να δεις πως το λέγανε, Ελένηηηηηη πως το λέγανε καλέ το εστιατόριο?" "Δε θυμάμαι ακριβώς, Ρουμπίνια Φραϊντέι".... Ο Χριστός και η Παναγία-στο Ruby Tuesday πήγανε, που εδώ στην Αμερική είναι αλυσίδα της κακιάς ώρας. Και αφού μου τα είπε όλα αυτά (ΚΑΙ ότι η Ελένη είχε ξαναπάει μετά τα Χριστούγεννα και είδε τη συνόνοματη Μενεγάκη, και ήτανε δίπλα δίπλα στα σουβλάκια και στο μαγαζί με τα είδη επίπλου) τελειώνει το τηλεφώνημα λέγοντας "Εσύ εκεί πως τα πάτε? Τι κάνουν τα χαζά Αμερικανάκια? Τρώνε σα τα βουβάλια και ψωνίζουνε ασύστολα?"
Τώρα τι να του πω που είμαι και μια κυρία. (Όταν ήμασταν παιδιά, εκεί που παίζαμε μήλα τον είχα χτυπήσει με τη μπάλα στο κεφάλι και να'τα τώρα τα αποτελέσματα).


On other news, ο Μπάμπης μου θέλει να γνωρίσει την πατρίδα του (διότι ναι μεν γεννήθηκε στην Αμερική, αλλά είναι Ελληνάκι) και θα ρωτήσω αύριο την δοκτορ κτηνίατρο, αν μπορεί να ταξιδέψει χωρίς να ταλαιπωρηθεί. Τι τραβάμε και εμείς οι ξενιτεμένες μάνες....

Happy New Year!

Happy New Year!
Εγώ εδώ πέρασα ήσυχα με το σκυλάκο μου και μερικούς φίλους την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Είναι παράξενο που λόγω διαφοράς της ώρας εκεί που πίνεις μεσημεριανό καφέ, παίρνεις τηλέφωνο στην Ελλάδα και ακούς τα μεταμεσονύκτια πυροτεχνήματα.
Το βράδυ έκανα ένα μικρό πάρτυ με λίγους φίλους και αφού φάγαμε τα θεϊκά μου φαγητά (λέμε τώρα), παίξαμε επιτραπέζια και τα μεσάνυχτα βγήκαμε στο μπαλκόνι να δούμε τα φώτα της πόλης και τα πυροτεχνήματα. Ξύπνησα το πρωί και διαπίστωσα ότι ήταν άλλοι τέσσερις στο σαλόνι-όχι μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό για πάρτυ με ούζα, απλά πήγε πολύ αργά και είπα στα παιδιά να μείνουν εδώ, τους βλέπω τώρα να κοιμούνται σκεπασμένοι με κουβέρτες που κατέβασα από το πατάρι, ο Μπάμπης να με κοιτά με ύφος "πότε θα παίξουμε στον κήπο" και ο καφές είναι αχνιστός στη καφετιέρα. Ελπίζω η καλή χρονιά να μας μπήκε σε όλους καλά (με τη καλή έννοια βέβαια)...

Merry Xmas

Η μαμά μου (δεσποινίς Συκιά) και εγώ σας ευχόμαστε ευτυχισμένα Χριστουγέννα και χαρούμενο το νέο Έτος. Θα περάσουμε τα πρώτα μου Χριστούγεννα εδώ στην Αμερική γιατί είμαι ακόμα μικρός και δε θέλω να κάνω το υπεραντλαντικό ταξίδι που θα με ταλαιπωρήσει. Πάω να φάω το υπόλοιπο της τσάντας. Πολλά φιλιά.

Snow

Τι κρύο είναι αυτό, τι χιονοθύελλα. Και πως να βγεις με τη γόβα στιλέτο να κάνεις πατινάζ πάνω στα παγωμένα πεζοδρόμια.
Αλλά όταν χτες ο Τζακ (όχι ο αντεροβγάλτης, ο κοινωνικός λειτουργός) είπε να πάμε ραντεβού, αψήφησα το κρύο και το παγετό και δέχτηκα να τον συναντήσω σε ρομαντικό εστιατόριο. Την ώρα που τρώγαμε τα τορτελίνια ο Τζακ άρχισε να μιλάει με πάθος για τον Αραφάτ (ίσως επειδή το τραπεζομάντιλο του θύμισε το φακιόλη που φορούσε ο μακαρίτης) και για το παλαιστινιακό. Μιλούσε με πάθος, έφτυνε σάλτσες και μαρούλια, χτυπούσε το τραπέζι. Δεν είχα ηρεμιστική ένεση να του κάνω, αλλά δεν ήθελα να τον αφήσω και στα κρύα του λουτρού γιατί ήταν ο οδηγός μου το βράδυ εκείνο και δεν μπορούσα να πά σπίτι μου με τα πόδια μέσα στα χιόνια. Που πάω και τους βρίσκω. Με έφερε σπίτι αλλά δε του είπα, έλα επάνω για καφέ γιατί δεν είχα όρεξη να ακούσω άλλα για τον Αραφάτ που ήταν κατά τον Τζακ ο δεύτερος Χίτλερ (ο τρίτος είναι στη δουλειά μου και είναι η στρίγκλα). Η όλη βραδιά με έκανε να εκτιμήσω το λαβερ μου, τον Έλληνα εστιάτορα, ο οποίος είναι κύριος και καυτός εραστής (και φέρνει και μουσακά και κουραμπιέδες που είναι της εποχής). Τι να πεις βρε παιδί μου είναι δύσκολη εποχή για σχέσεις.
Αύριο πάω με τον Μπάμπη μου να του πάρω παλτουδάκι για τις πρωινές του βόλτες τώρα που έχει παγετο. Θα βγάλω φώτο να σας δείξω.

American theater

Τη Πέμπτη είχαμε τη γιορτή του Thanksgiving και μαζευτήκαμε Έλληνες, Αμερικάνοι, μια Κινέζα, ένας Γερμανός και ένας Καναδός σε σπίτι να φάμε την παραδοσιακή γαλοπούλα. Είναι η ημέρα που στην Αμερική κλείνουν σχεδόν τα πάντα (μάλλον η μόνη μέρα που συμβαίνει αυτό γιατί και Χριστούγεννα βλέπεις μαγαζιά ανοικτά) και όλοι μαζεύονται σε σπίτια και τρώνε μέχρι να σκάσουν.
Ως σωστοί καλεσμένοι οι Έλληνες φέραμε όλοι από κάτι (ένα γλυκό, μια σαλάτα, κάτιτις). Ο ένας από τους οικοδέσποτες (αμερικάνος) έμεινε με ανοικτό το στόμα όταν έμαθε ότι στην Ελλάδα, στη Κίνα και στη Γερμανία δε γιορτάζουμε την Ημέρα των Ευχαριστιών (γιατί θα ήταν λογικό να γιορτάζουμε που οι Αμερικάνοι έσφαξαν τους Ινδιάνους μετά από συμφιλιωτικό τσιμπούσι). Τέλος πάντων, δώσαμε τις κατάλληλες εξηγήσεις (ότι η κάθε χώρα έχει τις δικές της γιορτές και επετείους)-έχω ακούσει τόσα κουφά στην Αμερική (πχ ερωτηήσεις του στυλ, "στην Ελλάδα πιστεύετε στο δωδεκάθεο?", "η Ελλάδα είναι στην Αφρική ή στην Ευρώπη?", "στην Ελλάδα γεννιέστε να μιλάτε Αγγλικά και μετά μαθαίνετε Ελληνικά?") που δε με εξέπληξε και τόσο η ερώτηση για το Thanksgiving. Όταν η γαλοπούλα ψήθηκε, οι πίτες ροδίσανε, οι σαλάτες ετοιμαστήκανε, καθήσαμε επιτέλους στο τραπέζι. Άντε να φάμε, σκέφτομαι, γιατί με έπιασε μεγάλη πείνα. Αλλά αλλοίμονο, οι οικοδεσπότες θέλανε να πιαστούμε χέρι χέρι (τι έγινε παιδιά? θα ρίξουμε κανα τσάμικο?-όχι να προσευχηθούμε λέει). ΄Αρχισε η προσευχή η ατελειώτου (Dear God, thank you for bringing us all together this very special day and allowing us to celebrate with friends in peace and safety...) Η προσευχή κράτησε κανα δωδεκάωρο-ούτε τηλεμαραθώνιος να ήτανε, εγώ έβλεπα τη γαλοπούλα μπροστά μου και με τα ζόρια δεν όρμηξα. Τελειώνουμε, πάμε να πιάσουμε τα μαχαιροπήρουνα, αλλά όχι.... Οι οικοδεσπότες θέλανε να πει ένας ένας για ποια πράγματα είναι ευγνώμονες (give thanks). Ε όχι $^&#*&@*!
Αρχίζει ένας ένας (οι άλλοι Αμερικάνοι λέγανε για ειρήνη και αγάπη, η Κινέζα κάτι είπε για σύσφιξη λαών- τώρα τι ακριβώς θα σας γελάσω γιατί είχα υπογλυκαιμικό σοκ), ο Τάκης είπε για το ότι η Ελλάδα κέρδισε στη Eurovision (το ξεφτίλισες Τάκη) και εγώ είπα κάτι βλακείες για αγάπη και φιλία (ήθελα να πω για δονητές και γόβες, αλλά σκέφτηκα επειδή είναι θρήσκοι μήπως δεν είναι πρέπον). Μετά οι οικοδεσπότες είπανε να προσευχθούμε και για τοως στρατιώτες στο Ιράκ-ο Τάκης και εγώ ήδη τσιμπούσαμε πέτσα από τη γαλοπούλα. Μετά ο οικοδεσπότης είπε με βουρκωμένα μάτια στην οικοδέσποινα "I love you honey, you are the world to me" και η οικοδέσποινα βούρκωσε και αυτή. Και μετά άρχισε το φαγητό, αλλά εμάς μας είχε κοπεί η όρεξη, γιατί όλοι ξέρουμε στη δουλειά ότι ο οικοδεσπότης κερατώνει την οικοδέσποινα με τη Κινέζα και το κάνουν στο γραφείο. Happy Thanksgiving!

Hey y'all

Γκουχ, γκουχ....
Το κρυολόγημα δεν έχει θεραπευτεί εντελώς, αλλά το παλεύω.
Στη δουλειά σφάζονται, μετράω τις ώρες να γυρίσω σπίτι να πάρω τον Μπάμπη μου να πάμε βόλτα.
Δεν είχα πάρει ιδέα ότι υπάρχουν ελληνικά μπλογκς που επικεντρώνονται στο να επικρίνουν ή επαινούν άλλα μπλογκς (του στυλ, αίσχος το ποστ του Τάκη, βαρετό, μπράβο Σούλα έχεις καλή πένα και σε εκτιμώ). Γουάι? Γουατ ις δε περπος οφ δις? Χου δε φακ αρ δις πιπλ? Αλλά εντάξει, ό καθένας ότι θέλει κάνει. Και διαγωνισμό ποίησης με αντίπαλο τον εαυτό του, όπως ο φίλος μου και θαυμαστής μου Μπακόλας.
Πάω να φάω κάτι ντονατς που φέρανε στη δουλειά να πάνε τα φαρμάκια κάτω. Ελπίζω μόνο να μη πέσω πάνω στη στρίγγλα και τη ξεμαλλιάσω.

Got the bird flu

Αχ πάλι κρύωσα, δε ξέρω αν ήταν γρίππη των πουλερικών (γιατί με έχουν αποκαλέσει κότα) αλλά ήταν γρίππη με βήχα, αντιβιοτικά, σιρόπια, πυρετούς, καυτό σεξ κάτω από τους κοκοφοίνικες κλπ. Το δίδαγμα είναι να αποφεύγουμε γλωσσόφιλα με φαντάρους που έχουν κρυολογήσει (ελπίζω το ΕΣΡ να μην αρχίσει να ελέγχει και τα μπλογκς).
Και μια και λέμε για έλεγχο, ποιότητα, ήθος και σεβασμό, ας παραθέσω ένα αηδιαστικό ανέκδοτο που μου είπαν χτες.
Ρωτάει ο Λαλάκης το μπαμπά του:
-"Μπαμπά, πως είναι το γυναικείο γεννητικό όργανο?"
-"Λαλάκη παιδί μου, εξαρτάται, πριν ή μετά το σεξ?"
-"Πως είναι πριν το σεξ, μπαμπά?"
-"Λαλάκη, πριν το σεξ το γυναικέιο γεννητικό όργανο είναι σαν ένα τριαντάφυλλο με γλυκά ροδοπέταλα, έτοιμο να ανοίξει."
-"Και πως είναι μετά το σεξ, μπαμπά?"
-"Έχεις δει τη μούρη ενός μπουλντογκ πασαλειμένο με μαγιονέζα?"

Muni Wifi

Καλέ τι είναι το Muni Wifi?

Πάντως η ιδέα του δημάρχου στο Σαν Φρανσίσκο να κάνει όλη την πόλη προσιτή σε wireless είναι πολύ καλή. Προτείνω σε δημάρχους και τοπικούς άρχοντες να κάνουν τα νησιά μας (ή έστω ένα) wireless accessible. Ακόμα και αν δεν είναι Muni.

Life goes on

Γεια σας πολυαγαπημένοι μου αναγνώστες. Έχασε η Εθνική, το πληροφορήθηκα καθώς ήμουν στα μαγαζιά (άτιμη διαφορά ώρας). Χτυπάει το κινητό, βλέπω ότι είναι ο Νίκος και του έχω πει να μου τηλεφωνήσει να μου πει το τελικό αποτέλεσμα.
-Έλα Νίκο, τι έγινε, κερδίσαμε?
-Τι φασαρία είναι αυτή, που είσαι?
-Α είμαι στα μαγαζιά, συγκεκριμένα τώρα είμαι μέσα σε βιβλιοπωλείο, αλλά έχουν και εκδήλωση. Είναι ένας τύπος με φαλάκρα και κοτσίδα-με ρωτάς πως γίνεται αυτό, γίνεται, και υπογράφει το καινούργιο βιβλίο του.
-Τι βιβλίο είναι?
-Δε ξέρω, κάτι για το πως να βρεις την ευτυχία με μακροβιοτική διατροφή.
-Τώρα που είπες διατροφή, απίστευτο το φαγητό χτες στο σπίτι της Κινέζας.
-Ναι δε λέω, αλλά εγώ περίμενα να μας κάνει κινέζικο, καθότι Κινέζα.
-ΟΚ, σεβαστό, αλλά η μακαρονάδα ήταν αχτύπητη.
-Ναι τώρα που το λες πείνασα. Πάω να τσιμπήσω κάτι. Θες να έρθεις?
-ΟΚ, έρχομαι.
-Ωραία, να γιορτάσουμε και τη νίκη της Εθνικής μας.
-Α δε στα'πα, χάσαμε.
-Τιιιιι?

Better luck next time. Ο Μπάμπης μου σας στέλνει τα χαιρετίσματα του και σας ευχαριστεί για τα καλά σας λόγια. More pictures coming soon.

Babis

Μπάμπη μου! (4 weeks old)

Hit me baby one more time

Χτες γνώρισα άνδρα σοβαρό, ευκατάστατο, εμφανίσιμο, με χιούμορ, επαγγελματικά αποκατεστημένο-κατάλληλο για γάμο- δηλαδή ο τύπος που ψάχνω. Το μόνο προβληματάκι είναι ότι είναι λίγο άγριος στο κρεβάτι. Δηλαδή όχι απλά λίγο άγριος (το οποίο θα ήταν και θεμιτό αλλά και επιθυμητό) αλλά πάρα πολύ άγριος, με χέρι πολύ βαρύ. Και είναι δύσκολο να πας στο πρώτο βοηθειών με τη see-through νυχτικιά και να πεις με σάπισε στο ξύλο ο άνδρας της ζωής μου την ώρα που κάναμε σεξ γιατί του αρέσει το ξύλο, αλλά μιλάμε για πολύ ξύλο.
Οπότε βλέπω να διακόπτεται και αυτή η σχέση και είναι κρίμα γιατί έχουμε το ίδιο γούστο στη μουσική και στη λογοτεχνία, απλά μετά το σεξ εκείνος καπνίζει και εσύ μαζεύεις τα δόντια σου και τη μύτη σου από το πάτωμα. Και είναι ένας κούκλος-ίσως πρέπει να το ξανασκεφτώ.
On other news, απέκτησα ένα σκυλάκι!!! His name is Babis και σύντομα θα έχω φωτογραφίες του να σας δείξω.

Rain

Έτρεξα να προλάβω ένα ραντεβού. Έγινα μούσκεμα στη βροχή. Έχωσα γρήγορα το περιοδικό και το ipod στη τσάντα για να τα σώσω. Ομπρέλα φυσικά δεν είχα. Πήγα στο ραντεβού μούσκεμα. Όχι δεν ήταν ρομαντικό ραντεβού, του στυλ, "αχ μούσκεμα έγινα, θα τα βγάλω όλα να στεγνώσω". Ήταν επαγγελματικό το ραντεβού, και ανούσιο, βαρετό, ατελείωτο. Γύρισα στο σπίτι μούσκεμα και με πονοκέφαλο (γιατί φυσικά έβρεχε και στην επιστροφή). Ήρθε ο εστιάτορας αλλά είχε δουλειά και έπρεπε να φύγει οπότε ήθελε παιχνιδάκια τύπου ψεκάστε σκουπίστε τελιώσατε. Δεν είχα όρεξη μετά να βγω, κάθησα και είδα για τη Ρίτα, για την αγωνία στο Τέξας και στη Λουιζιάνα. Και μου φάνηκε φυσικά ασήμαντη η περιπέτεια με τη βροχή. Good night...

In the kitchen

Τι ωραία που περνάμε.... χάλια δηλαδή. Τι να πει κανείς?
Σύντομα θα παραθέσω στο μπλογκ αυτό, συνταγή εύκολη και δοκιμασμένη για ψωμί. Το έχω σερβίρει σε φίλους, εραστές και λοιπούς θαυμαστές με μεγάλη επιτυχία. Άντε η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά. Θα μου πείτε τι μου ήρθε τώρα να μιλάω για ψωμιά και ζυμώματα? Πάνω στο γενικό ντεπρεσιόν είπα να καλέσω φίλους για φαγητό απόψε. Τι το ήθελα η hostess? Βαριέμαι φρικτά να μαγειρέψω, έχω πονοκέφαλο και αντί να καθαρίζω πατάτες, γράφω εδώ. Σε τρεις ώρες έρχονται οι καλεσμένοι. Κάλεσα και τον ομορφούλη από τη δουλειά. Ελπίζω να μείνει μετά (όταν θα φύγουν οι υπόλοιποι) και να κάνουμε κολασμένο σεξ πάνω στη τραπεζαρία-αλλά χλωμό το βλέπω γιατό μας έχει πρήξει να μιλάει για την αρραβωνιαστικιά του. Εγώ άλλωστε δεν είμαι και καμιά αντροχωρίστρα. Αχ πάω, θα μου καεί το φαγητόόό΄....

Looking

Στα σχόλια της προηγούμενης καταχώρησης ευχαρίστησα όλους όσους έδειξαν συμπαράσταση στο Γολγοθά της εύρεσης εργασίας.
Αλήθεια πόσα μπορεί κανείς να ανεχτεί στον εργασιακό χώρο? Τι είναι αυτό που σε κάνει να μένεις σε μια δουλειά ή να θες να φύγεις? Γιατί άψογη δουλειά δεν υπάρχει, παντού υπάρχουν στριμένοι, περίεργες καταστάσεις κλπ. Αλλά άλλοτε τα ανεχόμαστε και άλλοτε όχι. Ας πούμε εγώ, δούλευα όσο σπούδαζα, σε ένα γραφείο που γινόταν της μουρλής, αλλά είχα προϊστάμενο έναν κούκλο, θεό, τεκνό. Τότε βέβαια ήξερα ότι δεν πήγαινα για καριέρα εκεί, και έτσι ότι και να γινόταν εγώ ήμουν στο κόσμο μου, και αν μου έκανε και καμιά παρατήρηση, ένιωθα σα τη Βουγιουκλάκη γραμματέα που της υπαγορεύει αυστηρά ο Παπαμιχαήλ και εκείνη πληκτρογραφεί στη μηχανή και του λέει κάθε τόσο "πιο γρήγορα παρακαλώ". Ή σα τη ταινία Secretary αν και δε το είχαμε προχωρήσει τόσο το πράγμα. Δε ξέρω αν υπάρχει ακόμα αυτή η εταιρεία.
Έρχεται το Σαββατοκύριακο-κουράγιο λοιπόν.
Επίσης εκτός από δουλειά ψάχνω και κύριο ελεύθερο, σοβαρό και εχέμυθο με σκοπό το γάμο.

Give me a job

Α πα πα δε πάει άλλο. Θέλω να αλλάξω δουλειά. Δε μπορώ το κλίμα εδω πέρα. Αν έχετε κάτι υπόψιν σας περικαλώ ειδοποιήστε με. 'Εχω μόρφωση, τσαχπινιά, μπρίο, ξέρω ξένες γλώσσες, μαγειρεύω πολύ καλά, ξέρω να γράφω αναλυτικές μελέτες για διάφορα θέματα (ε να μη μπω σε λεπτομέρειες τώρα), έχω καλό γούστο στη διακόσμηση (γιαυτό και γέμισα το γραφείο με αφίσες του Μποπ του Σφουγγαράκη) και γενικά δουλεύω σκληρά. Με λίγα λόγια όπως λέμε και εδώ στο άκαρδο αμέρικα, I work hard and party hard. Έχω πτυχία πολλά. Κάνω έκκληση σε ευκατάστατους κυρίους να με προσλάβουν σε υψηλόβαθμη θέση.
Συζήτησα τα επαγγελματικά με τον εστιάτορα-εραστή και μου είπε, κρίμα βρε παιδί μου και προσλάβαμε στο μαγαζί ανθρώπους πριν λίγες εβδομάδες. Τι να κάνει και αυτός ο καημένος. Και βλέπεις οι γνωριμίες μου με τσοντοσκηνοθέτες και πεζοναύτες δε μπορούν να το προωθήσουν το επαγγελματικό, καταλαβαίνετε.

Sad

Άργησα να γράψω γιατί είχα τρεξίματα. Ένας πολύ καλός μου φίλος μένει για κάποιες μέρες μαζί μου. Έμενε στη Νέα Ορλεάνη και έφυγε μία μέρα πριν τη καταστροφή. Δε ξέρει αν τα έχασε όλα, έφυγε με τα κλειδιά, μια μικρή βαλίτσα και τώρα κοιτά τις ειδήσεις μήπως και δείξουν τη γειτονιά του για να δει αν υπάρχει ακόμα το κτίριο και σε ποια κατάσταση. Θα περάσουν τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες πριν αφήσουν κόσμο να γυρίσει σπίτια τους, αν αυτά δηλαδή υπάρχουν ακόμα. Η καταστροφή είναι αφάνταστη. ΄Αραγε υπήρξε αδράνεια για τους άστεγους, που ήταν φτωχοί και μαύροι και δεν είχαν στον ήλιο μοίρα? Και που ακόμα περιμένουν κάποιον να τους φέρει νερό να πιουν ή να τους πάρουν σε άλλη περιοχή. Αυτοί που δε μπόρεσαν να φύγουν, τώρα δίνουν αγώνα να επιβιώσουν σε απίστευτες συνθήκες.

Θα κλείσω τη τηλεόραση για λίγο ώσπου να την ξανανοίξω και δω πάλι δυσάρεστες ειδήσεις.