Update

Όπως ίσως γνωρίζετε, δε δουλεύω σε κανονική δουλειά αλλά στις πύλες της κολάσεως.... Τέλος πάντων, ας μη τα θυμάμαι πάλι και συγχίζομαι. Τη Κυριακή βγήκα για καφέ με την Τσουτσουνέλα και συζήτησαμε εναλλακτικές επαγγελματικές προτάσεις. Σκεφτήκαμε πολλές ιδέες, πχ να ανοίξουμε ένα κοσμηματοπωλείο, αλλά ένα που να πουλάει μόνο cock rings. Και να έρχονται οι πελάτες να τα δοκιμάζουν και εμείς να τους λέμε "ααα σας πάει πολύ, σας το μακρύνει πολύ" ή "το ασημί θα φορεθεί πολύ φέτος στο πέος" ή "και βέβαια μπορούμε να σας το στενέψουμε για να μη σας φεύγει" και άλλα τέτοια.
Μια άλλη ιδέα είναι να ανοίξουμε ζαχαροπλαστείο που να πουλάει αρτοειδή με Βιάγκρα. Έτσι θα έχουμε μπλε κουλουράκια, μπλε μπαγκέτες για ψωμί, μπλε μάφινς κλπ Θα δίνουμε βέβαια και οδηγίες στους πελάτες του στυλ "καλοφάγωτο, αλλά μη το φάτε όλο με μιας, και θυμηθείτε, αν έχετε στύση για πάνω από 4 συνεχόμενες ώρες, να πάτε στα επείγοντα περιστατικά..."
Τώρα που είπα στύση, η σχέση μου με τον Ντόναλντ έχει δοκιμαστεί πολύ κυρίως μετά από ένα περιστατικό που ανατριχιάζω και μόνο που το σκέφτομαι. Πριν δύο εβδομάδες ήρθε ένα Σάββατο βράδυ. Εγώ ως γατούλα του σεξ αλλά και της κουζίνας είχα ετοιμάσει βραδυνό. Αλλά ο Ντόναλντ δεν ήθελε να φάει σαν άνθρωπος στο τραπέζι, αντ'αυτού προτίμησε να φάει στο κρεβάτι γιατί στην κρεβατοκάμαρα έχω μια μεγάλη τηλεόραση. Εμένα η ιδέα του φαγητού στο κρεβάτι με ανατριχιάζει, αλλά δεν είπα τίποτε γιατί σε μια σχέση κάνουμε υποχωρήσεις για να μη μας λένε στριμένους και γκρινιάριδες. Κάθησε λοιπόν στο κρεβάτι με ένα πιάτο κεφτεδάκια και πατάτες και έβλεπε μια βλακεία έργο με κάτι αστυνομικούς που ήταν ταυτόχρονα και έμποροι ναρκωτικών. Το βράδυ κοιμηθήκαμε και την επομένη, εκεί που έστρωνα το κρεβάτι τι ανακάλυψα??? Τι???? Θα λυποθυμήσω μόνο που το σκέφτομαι... Εκεί που σήκωσα το πάπλωμα είδα ένα κεφτεδάκι πάνω στο στρώμα!!! Ναι, όλο το βράδυ το συγκεκριμένο κεφτεδάκι ήταν στο στρώμα και προφανώς πότιζε με λάδι το σεντόνι, το στρώμα, τη μοκέτα, την πολυκατοικία, τα πάντα. Που σημαίνει ότι κοιμήθηκα στο ίδιο κρεβάτι με το κεφτεδάκι!!! Έπαθα μια σεμνή υστερία που ίσως να επέφερε πλήγμα στις σχέσεις μου με τον Ντόναλντ. Έβαλα όλα τα σεντόνια στο πλυντήριο αλλά σκέφτομαι να τα κάψω και αυτά και το στρώμα (και όχι τίποτε άλλο αλλά έχω και king size bed). Το σοκ μου είναι μεγάλο και δε γνωρίζω αν θα το ξεπεράσω.... Πρέπει να ελέγξω τα ζώδια δίότι περνώ δύσκολα και στα επαγγελματικά και στα προσωπικά....

Μπακ σουν!

Χάθηκα το ξέρω, αλλά τρέχω με δουλειές. Σύντομα όμως και πάλι κοντά σας! Νιαου!

busy busy all time busy

Πάλι τρέχω στη δουλειά και πίνω καφέδες για να μείνω ξύπνιος. Τι αδικία, ενώ θα μπορούσα να είμαι σε δουλειά που να εκφράζω τα τόσα μου ταλέντα, κάθομαι εδώ και χαραμίζομαι με τη στρίγγλα! Θα μπορούσα να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο (όχι με τις τσόντες, κακοήθη!). Έχω πάρα πολλές ιδέες για ταινίες, και αν κάποιος μπορεί να με φέρει σε επαφή με έλληνες ή ξένους παραγωγούς, περικαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου γιατί έχω πολλά σενάρια και ιδέες. Πχ, σκέφτομαι τι τέλειο που θα ήταν να γινόταν το ριμέικ της ταινίας "Πουλιά" του Χίτσκοκ, μόνο που στο σίκουελ τα πουλιά δε θα ήταν πτηνά αλλά πέη. Δηλαδή μια ολόκληρη πόλη θα έπεφτε θύμα από επίθεση πολλών πέων, ώσπου εμφανίζεται μια ομάδα από γκέι μαζορέτους και σώζει την πόλη προβάλλοντας τα οπίσθια τους.
Μια άλλη ιδέα είναι το σίκουελ του "Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας." Στο συγκεκριμένο, ο τίτλος θα αναφέρεται πάλι σε πέη. Θα βλέπουμε λοιπόν σε ένα οίκο ευγηρίας διάφορους και ξαφνικά μέσα στην ησυχία θα ακούγεται μια άρια από όπερα, και θα λένε όλοι "Α το πουλί του Τάκη, πεθαίνει τραγουδώντας" που σημαίνει ότι ο Τάκης δε μπορεί πια να έχει στύξη. Μετά θα ακολουθεί ησυχία και μετά από πολλή ώρα θα ακούγεται κάποιο βαρυλαϊκό και θα ξέρουν όλοι ότι αλλουνού το πέος έπεσε για πάντα. Μια μέρα εμφανίζεται ένας πλασιέ-πωλητής Βιάγκρα ο οποίος μοιράζει χάπια σε όλους και από εκείνη την μέρα δε ξανακούγεται τραγούδι στον οίκο ευγηρίας, ώσπου κάποια μέρα ο πλασιέ δεν ξαναπερνά, και εκείνη την ημέρα ακούγονται δεκάδες διαφορετικά άσματα από όλα τα πουλιά που πεθαίνουν τραγουδώντας. Η ιστορία έχει πολλαπλά επίπεδα, δε μπορώ να σας τα εξηγήσω τώρα, αλλά είναι προφανώς μια ελεγεία στον έρωτα και στις αξίες που χάνονται. Μήπως δεν έπρεπε να πιω τις δύο κανάτες καφέ?

Αγγουροσαλάτα

Σήμερα δε θα ασχοληθούμε με το σεξ γιατί δε βγάζει κανείς άκρη με το θέμα αυτό στις μέρες μας. Αντ'αυτού θα ασχοληθούμε με τη μαγειρική και θα σας παρουσιάσω μια γρήγορη και εύκολη συνταγή για αγγουροσαλάτα.

Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι
-1 μεγάλο αγγούρι (όσο πιο μεγάλο γίνεται, αν ψωνίζεται στο κέντρο, μπορείτε να το συζήτησετε και ως μαντζαφλάρι του πρόβατου, για να καταλάβουν το μέγεθος, ξέρουν αυτοί)
-2 κουτ σούπας ζάχαρη
-2 κουτ σούπας άνηθο ψιλοκομμένο
-1 κουτ σούπας ελαιόλαδο
-3 κουτ σούπας λεμόνι
-200 γρ σουρωτό γιαούρτι
-αλάτι

Πλένουμε και σκουπίζουμε το αγγούρι με αργές κινήσεις γλείφοντας τα χείλη μας. Μετά με μανία και στη θύμηση παλιών και αποτυχημένων σχέσεων, το κόβουμε σε μικρές ροδέλες πάχους 2 χιλιοστών. Μετά βάζουμε το κομένο αγγούρι σε ένα μπολ και του ρίχνουμε άφθονο αλάτι και τις 2 κουταλιές ζάχαρη. Το αφήνουμε να μαριναριστεί για 15 λεπτά μέχρι να βγάλει τα υγρά του (στο διάστημα αυτό μπορούμε να ασχοληθούμε με κάτι άλλο, πχ phone sex). Μετά το ξεπλένουμε με άφθονο κρύο νερό και το σκουπίζουμε καλά με απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Το βάζουμε μέσα σε ένα καθαρό μπολ.

Σε ένα άλλο μπολ ρίχνουμε το γιαούρτι, το λεμόνι, το ελαιόλαδο και το ψιλοκομμένο άνηθο. Τα χτυπάμε με λύσσα μέχρι να γίνουν ένα ομοιογενές μίγμα. Το αδειάζουμε μέσα στα λεπτοκομμένα αγγούρια και ανακατεύουμε.

Η σαλάτα είναι πολύ δροσιστική και ταιριάζει με τηγανητά αλλά και ψαρικά γενικότερα ή και παϊδάκια. Εκτός από δροσιστική είναι και αισθησιακή. Τρώγεται στο τραπέζι ή και στο κρεβάτι....

Weekend Update

Τη Κυριακή το πρωί έφτιαξα μια θεϊκή μηλόπιτα. Η Mrs Petrochilos ήρθε για καφέ, της έδωσα να δοκιμάσει και άρχισε να μουγκρίζει σα να είναι ρινόκερος που φτάνει σε οργασμό (εντάξει, δεν έχω δει, αλλά λέμε τώρα) και με ικέτεψε για τη συνταγή. Μετά ήρθε και η Τσουτσουνέλα η οποία είπε ότι η μηλόπιτα είναι οργασμικιά! Όποτε σκέφτομαι να παρατήσω τη στρίγγλα και το γραφείο και να το ρίξω στις πίτες (περικαλώ, όχι λογοπαίγνια με την ομοιοκαταληξία με πίπες). Η σωστή μηλόπιτα θέλει και βανίλια παγωτό. Ααα μια και είπα Τσουτσουνέλα, αυτή είναι τώρα σε σχέση κουαρτέτο, τα έχει δηλαδή και με τους τρεις Σέρβους που γνώρισε. Την εκνευρίζει λέει που μιλάνε συνέχεια μεταξύ τους σέρβικα, αλλά κάνουν καλό κρεβάτι (δε μ,πορώ να φανταστώ ακριβώς τις στάσεις που κάνει με 3, ή μάλλον.... μπορώ να φανταστώ και ένα έχω να πω-ντροπή και αίσχος!)... Η δύναμη της αγάπης πάντως ξεπερνάει όλα τα εμπόδια, οι Σέρβοι δε μιλάνε ελληνικά, η Τσουτσουνέλα δε μιλάει Σέρβικα και τα Αγγλικά της είναι χάλια, οι Σέρβοι μιλάνε πολύ λίγα Αγγλικά, αλλά παρόλα αυτά η Τσουτσουνέλα μου λέει κάτι κουλά του στυλ "είναι πολύ καλά παιδιά και δε τους αρέσει που στην Αμερική έχει χαθεί ο ρομαντισμός και γίνονται όλα για τα λεφτά." Τώρα αυτό πως της το μετέφεραν και το κατάλαβε? Επίσης να τονίσω ότι και οι 3 Σέρβοι είναι γομάρια και κοντά στα 2 μέτρα ο καθένας, και όταν ήρθαν να την πάρουν το Σάββατο και ανέβηκαν τις σκάλες, νόμιζα ότι θα γκρεμιζόταν το κτίριο....


Υ.Γ. Το παρακάτω βίντεο τραβήχτηκε στο σαλόνι μου σε ένα πρόσφατο πάρτυ που έκανα:

Job

Τους δύσκολους καιρούς αυτούς που ζούμε δεν είναι κανείς να παραπονιέται για τη δουλειά του. Αλλά είναι φανερό ότι αυτό που βιώνω στη δουλειά δεν ταυτίζεται απόλυτα με το ιδανικό όραμα της εργασιακής ζωής που είχα υπόψιν μου. Και σας εξηγώ:

Η δουλειά που θα ήθελα να είχα:
Φτάνω στο γραφείο κατά τις 10μισι. Πηγαίνω κατευθείαν στο γραφείο του διευθυντή μου, του Clive Owen. Εκείνος με βλέπει και μου ζητάει να του φτιάξω καφέ. Με το που σκύβω να πιάσω τα φίλτρα της καφετιέρας, έρχεται από πίσω μου και αρχίζει να με φιλάει. Κάνουμε παθιασμένο, κολασμένο και αδυσώπητο σεξ 2 φορές. Μετά, από εξάντληση, ξαπλώνω στο δερμάτινο καναπέ και εκείνος με σκεπάζει με κουβέρτα. Κοιμάμαι για δυο ωρίτσες. Με ξυπνάει με ένα δίσκο στα χέρια με καφέ και κρουασάν. Καθώς μασουλάω το κρουασάν, μου ανακοινώνει ότι το βράδυ θα βγούμε για επαγγελματικό δείπνο με τον φίλο του το Τζορτζ Κλούνεϊ. Του κάνω μούτρα που δε μου το είπε από την προηγουμένη, να προλάβω να ετοιμαστώ, βγάζει από τη τσέπη του ένα διαμαντένιο κολιέ και ένα στρινγκάκι με Ζβαρόφσκι και μου τα κάνει δώρο. Του δίνω ένα φιλί και του ανακοινώνω ότι φέυγω να πάω σπίτι μου να ετοιμαστώ.

Η δουλειά που έχω:
Φτάνω στο γραφείο στις επτάμισι. Η στρίγγλα είναι ήδη εκεί και ήδη εκνευρισμένη. Έχουμε να ετοιμάσουμε ένα report. Ξεκινάμε με μιτινγκ όπου μας ανακοινώνει ότι όλα πρέπει να είναι έτοιμα μέχρι το απόγευμα αλλιώς θα μας κόψει τα πόδια. Αρχίζω να γράφω σα τρελός ενώ το τηλέφωνο χτυπάει ασταμάτητα. Η στρίγγλα ξαναεμφανίζεται και μας ουρλιάζει ότι στο λογιστήριο βρήκανε λάθη στο μπάτζετ του πρότζεκτ. Παίρνω τηλέφωνο τη κυρία του λογιστηρίου η οποία είναι δεύτερη εβδομάδα στη δουλειά και προσπαθώ να της εξηγήσω το προυπολογισμό, αλλά εκείνη δε μπορεί να ανοίξει το αρχείο γιατί δεν γίνεται τίποτε όταν πατάει το “little button”. Τη ρωτάω αν έσβησε κάποιες στήλες από τον προυπολογισμό και μου απαντάει ότι ναι, έσβησε τις τελευταίες τρεις στήλες γιατί δε χωρούσαν στην οθόνη της.
Προσπαθώ να πάρω βαθιές αναπνοές για να μη μείνω επι τόπου. Η στρίγγλα εμφανίζεται και μου ανακοινώνει ότι θέλει να της ετοιμάσω παρουσίαση για την επομένη. Της λέω ότι πνίγομαι και μου λέει, δε την νοιάζει, να μη πάω σπίτι μου αν χρειαστεί. Προσπαθώ να προλάβω όλες τις δουλειές γιατί στις 3 έχω μιτινγκ με ένα κύριο από την Οκλαχόμα ο οποίος προσπαθεί να μας πουλήσει κάτι μηχανήματα. Όσο εκείνος παρουσιάζει, η στρίγγλα μου κάνει νοήματα από το τζαμάκι να τον διώξω. Προσπαθώ ευγενικά να του πω ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παρουσίαση και ότι θα τον ειδοποιήσουμε μια άλλη φορά, εκείνος συνεχίζει να μιλάει, η στρίγγλα μπουκάρει μέσα και μας λέει να τελιώνουμε. Ο Οκλαχομιώτης φεύγει με συνοπτικές διαδικασίες, η στρίγγλα μου κάνει παρατήρηση ότι πρέπει να κρατάω τα μιτινγκς με πωλητές μόνο 5 λεπτά και με ρωτάει που είναι η παρουσίαση της. Ακυρώνω σχέδια για κινηματογράφο και κάθομαι στη δουλειά μέχρι τις 10 το βράδυ.


Υ.Γ. Το highlight της ημέρας μου ήταν βέβαια όταν διάβασα στον Perez Hilton για τη Καλομοίρα (αν και την έθαψε τη καημένη) εδώ.

Yes

Βγήκα με το Ντόναλντ το Σάββατο για καφέ αλλά δεν έκανε καμία αναφορά στη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ούτε φυσικά δώρο μου έκανε. Μετά συνάντησα την Τσουτσουνέλα η οποία γνώρισε τρία γκαρσόνια από τη Σερβία με τους οποίους θα πήγαινε το βράδυ για κλάμπινγκ. Τη Κυριακή ξύπνησα, ήπια καφέ και αφού ετοιμάστηκα να βγω, έπεσα στην εξώπορτα πάνω της την ώρα που εκείνη γύρναγε (στις 10 το πρωί!)!! Μου είπε ότι πέρασε τέλεια και θα με έπαιρνε τηλέφωνο να μου πει λεπτομέρειες αφού ξυπνούσε. Ακόμα κοιμάται.... Αχ άλλοι κάνουν όργια και άλλοι (εγώ δηλαδή) ζουν με ένα τσαγάκι και τη Βίβλο σα καλόγεροι..νηστεία και προσευχή.....

busy busy all time busy

Update

Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε ένα βαγόνι του μετρό στο Τόκυο όπου από το στριμωξίδι δε ξέρεις ποιος τον φορμάρει σε ποιον...Κάτι παρόμοιο έζησα και εγώ σήμερα όταν έκανα το μεγάλο λάθος να πάω σε ένα πολυκατάστημα όπου γίνονταν εκπτώσεις και είχαν και κάτι τοπικά σελέμπριτυ που έκαναν εκπομπή μέσα από το πολυκατάστημα (αυτό το τελευταίο δε το ήξερα). Γινόταν πατείς με πατώ σε εκεί μέσα, περπατούσες και ένιωθες μια γροθιά στα πλευρά, ένα γόνατο στο ποπουλίνο, ένα πέος στη μύτη, χαμός με λίγα λόγια...
Αφού βγήκα από εκεί μέσα και με άδεια χέρια να το τονίσουμε αυτό, πήρα τηλέφωνο τον Ντόναλντ να τον ρωτήσω αν ήθελε να πάμε για ένα ποτό. Μου είπε ότι δεν είχε φάει και να πηγαίναμε πρώτα για φαγητό (μα γιατί πάντα τραβάω επάνω μου πεινασμένους?)... Πήγαμε σε ένα ιταλικό εστιατόριο όπου το επιδόρπιο που μας έφεραν μετά το φαγητό είχε μπαλάκια παγωτό και κάτι μπισκότι μακρουλά, ήταν το πιο πορνό γλυκό που έχω δει ποτέ, και δεν είχα και μια φωτογραφική μηχανή μαζί μου να σας το δείξω. Μετά από όλο το γλέντι και το φαγητό, γύρισα σπίτι για να δουλέψω! ΝΑΙ μάλιστα! Γιατί η στρίγγλα μας έχει βάλει πάλι τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, πάλι ημερομηνίες και προθεσμίες και φωνές και πανικός!
Άκουσα βέβαια σήμερα ένα κουτσομπολιό στο γραφείο ότι είδαν τη στρίγγλα σε εστιατόριο να τρώει με ηλικιωμένο ο οποίος σύμφωνα με τις φήμες δεν είναι αδελφός της, ο νεκροθάφτης της ή ο ξάδελφος της, αλλά φλερτ! Αν πράγματι υπάρχει άντρας που βγαίνει με τη στρίγγλα, υπάρχει ταίρι για όλους....

?

Βγήκα το Σάββατο το βράδυ με τον Ντόναλντ. Πήγαμε για φαγητό και ποτό. Μιλήσαμε για την οικονομία, για τη γρίππη των πουλερικών και τον Ομπάμα. Στο τέλος της βραδιάς τον ρώτησα αν θέλει να ανέβει επάνω στο διαμέρισμα μου (αποφεύγοντας το κλισέ του καφέ γιατί μου έχει χαλάσει και η καφετιέρα). Με συνοπτικές διαδικασίες βρεθήκαμε στο κρεβάτι όχι όμως πριν από το λογύδριο του Ντόναλντ, το οποίο ήταν "βασικά, δεν είμαι γκέι, δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι, και θα ήθελα να προχωρήσουμε, ως πειραματισμό και μια και είμαστε στη ξενιτιά, αλλά βέβαια να τονίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι δεν είμαι γκέι, αλλά εντελώς απόλυτα και ξεκάθαρα στρέιτ".
Αυτό το έχω ξαναζήσει πολλές φορές οπότε έδωσα τόπο στην οργή και τον διαβεβαίωσα ότι είναι απολύτως στρέιτ. Στο σεξ επάνω όμως έδειξε τέτοια οικειότητα και τσαχπινιά που είναι 10000000% σίγουρο ότι δεν ήταν η πρώτη του φορά. Μα πως τραβάω πάντα τους closeted που επιμένουν να επισημάνουν πριν και μετά το σεξ ότι είναι στρέιτ. Δηλαδή με γκέι σπανίως να κάνω κατάσταση, όλοι στρέιτ είναι, τι να πω.....
Τέλος πάντων, φάγαμε και πρωινό μαζί από τα χεράκια μου, γιατί ή είσαι χόστες ή δεν είσαι.
Μετά ξεκουμπίστηκε και πήγα με τη Τσουτσουνέλα την αγελάδα για καφέ.
Ααα και τώρα που είπα αγελάδα, ιδού οι τέλειες μπότες:


και για μια ακόμη φορά Κοκουλίνι:

No Title

Economy

Ο Ντόναλντ επιτέλους πήρε τηλέφωνο. Είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί και είχα αρχίσει να χάνω τις ελπίδες μου ότι κάτι θα γινόταν. Μου είπε ότι είχε δουλειές αλλά θέλει πολύ να βγούμε. Κανονίσαμε για το Σαββατοκύριακο. Του δίνω μια τελευταία ευκαιρία, γιατί αυτή η αβεβαιότητα πολύ με έχει κουράσει. Τώρα που είπα αβεβαιότητα, όπως ίσως γνωρίζετε, η οικονομία στη λατρεμένη Αμερική πάει κατά διαόλου. Στη δουλειά έχουμε συνεχώς συσκέψεις για τις περικοπές που πρέπει να γίνουν στο προυπολογισμό και η στρίγγλα συνεχώς μας απειλεί ότι θα μείνουμε όλοι στο δρόμο. Πως έφτασαν εδώ τα πράγματα? Και να φανταστείς ότι εγώ συναναστρεφόμουν με τις κορυφαίες πολιτικές φυσιογνωμίες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής, και κανείς δεν είχε ψιλιαστεί τίποτε.




Ο Κλάιβ δεν είναι πολιτικός, αλλά ναι είχα και με αυτόν κολασμένη και αδυσώπητη σχέση!

(no) social life

Η κοινωνική ζωή μου τις τελευταίες μέρες έχει πέσει σε τέτοιο χαμηλό επίπεδο που η μόνη μου διασκέδαση είναι να βάζω συναδέλφους Αμερικανούς να λένε "ποπουλίνο" και να γελάω με το πως το λένε με αμερικανική προφορά και να βγαίνω με την Τσουτσουνέλα για καφέ. Γιατί αποφάσισα να δώσω τόπο στην οργή και να τη συγχωρέσω το φίδι το κολοβό. Η καημένη όμως έχει τελευταία προβλήματα. Οι γονείς της βαρέθηκαν να της στέλνουν λεφτά και εκείνη να χαζολογεί (υποτίθεται ότι σπουδάζει εδώ, αλλά έχει πάει δυο φορές τα τελευταία τρία χρόνια στο πανεπιστήμιο). Ο πατέρας της της πέταξε σπόντα ότι δε περιμένει προκοπή και αρκετά ανέχτηκε κάτι που το θεώρησε βίτσιο, άντε μη τα πάρει και τα γράψει όλα στην αδελφή της Τσουτσουνέλας. Και φυσικά η σπόντα αυτή είναι γιατί ο πατέρας της Τσουτσουνέλας δε δέχτηκε ότι ο γιος του ο Μανώλης θα έκανε καριέρα στο Σικιάγο ως Τσουτσουνέλα. Πίστευε, απ'ότι μου εξήγησε η Τσουτσουνέλα, ότι ήταν κάτι προσωρινό (δηλαδή και αυτός ο δόλιος, δε κατάλαβε όταν ο Μανώλης στο αεροδρόμιο στο πρώτο ταξίδι για Αμερική φορούσε μέικ-απ και ψεύτικες βλεφαρίδες ότι μάλλον δεν ήταν κάτι προσωρινό?).
Η Τσουτσουνέλα έχει αναστατωθεί γιατί είναι από πολύ ευκατάστατη οικογένεια και ήλπιζε να μπορέσει να ξεκοκαλίσει... ε... να επενδύσει, ήθελα να πω, τη μεγάλη περιουσία χωρίς να χρειάζεται να δουλέψει ποτέ. Σκέφτηκε η Τσουτσουνέλα λοιπόν, ότι πρέπει να δράσει άμεσα, συγκεκριμένα είπε "θα τους δείξω εγώ, θα πάω το καλοκαίρι και θα έχω δίπλα μου καμιά κουλή και θα κάνω τη στρέιτ".
"Τη λεσβία θες να πεις?"
"Αχ ναι, και δε μπορώ καθόλου να το παίζω λεσβία."
Εγώ όμως που είμαι άνθρωπος που θέλει να βοηθήσει, της έδειξα μια φωτογραφία της κοπέλας της Σύνθια Νίξον και της είπα ότι αν το παλέψει και τη φανταστεί με πλαστικό πέος μπορεί και να της είναι πιο εύκολο να φανταστεί ότι είναι ζευγάρι.

Στην αρχή χάρηκε, γιατί είπε ότι θα μπορούσε για λίγες μέρες να παριστάνει τη λεσβία αν η άλλη είναι τόσο αντρουά, αλλά μετά σκέφτηκε ότι οι γονείς της θα καταλάβαιναν ότι κάτι δε πάει καλά με τη νύφη. Αμ δε γίνεται εύκολα από Τσουτσουνέλα Τσουτσουνέλος, θέλει θυσία και δουλειά.
Το σχέδιο Β' που έχω σκεφτεί είναι να ζητήσουμε από την Τανίλα να το παίξει γκόμενα για λίγες μέρες όσο κρατήσει η επίσκεψη στους γονείς. Και φυσικά θα πληρωθείς Τανίλα για το κόπο σου, μη γκρινιάζεις. Κάνε και εσύ ένα ψυχικό!

It's in the news

Η ώρα της τέχνης

Θα ήθελα να παρακολουθήσετε το εξής κοινωνικό 9λεπτο σπαρακτικού ρεαλισμού και ρεσιτάλ ηθοποιίας....


Το απόσπασμα είναι από την ταινία χαστούκι στο κοινωνικό κατεστημένο "Οι Ομοφυλόφιλοι" με πρωταγωνίστρια την ιέρεια του ελληνικού θεάτρου Βάνα Μπάρμπα. Εδώ, αν αντέχετε, είναι και τα πρώτα επτά λεπτά της ταινίας. Αν δεν αντέχετε να το δείτε όλο, δείτε από το 3:50 μέχρι το 6:00....

Inauguration

Σήμερα το πρωί στη δουλειά είχαν ανοίξει την τηλεόραση στην αίθουσα συσκέψεων και η στρίγγλα μας επέτρεψε να δούμε την ορκομωσία του Ομπάμα. Είχαμε μαζευτεί όλοι και επικρατούσε μεγάλη συγκίνηση. Είχαν όλοι βουρκώσει ακούγοντας τις διάφορες ομιλίες και αναμένοντας την ομιλία του Ομπάμα, βλέποντας τα 2 εκατομύρια κόσμο που είχαν μαζευτεί. Ευτυχώς που εμφανίστηκε η Αρίθα Φράνκλιν με ένα καπέλο σαν αεροπλάνο Μπόινγκ και μπορέσαμε να το διακωμοδήσουμε. Εκεί που ο Ομπάμα μιλούσε και όλοι άκουγαν βουρκωμένοι (μέχρι και η στρίγγλα είχε δακρύσει), πλησιάζοντας προς τον τοίχο, ένιωσα πίσω μου κάτι να με ακουμπάει στον ποπουλίνο και σκέφτηκα "ποιος βέβυλος έχει το μυαλό του στο σεξ την ιστορική αυτή στιγμή, ελπίζω να μην είναι αυτός του οικονομικού, ελπίζω να είναι ο φοιτητής που κάνει την πρακτική του" αλλά γύρισα και διαπίστωσα ότι ήταν το λάπτοπ κάποιου που το είχε αφήσει ανοικτό στην άκρη του τραπεζιού.
Κοίταζα τους Αμερικάνους με ανάμικτα αισθήματα. Παρόλο που είχα επίγνωση της ιστορικής σημασίας της στιγμής αυτής, δεν είχα την έντονη συγκίνηση και συναισθηματική φόρτιση (η οποία πιστεύω είχε να κάνει και με την ολοκλήρωση-επιτέλους-της χειρότερης προεδρίας στην ιστορία τους, 8 χρόνια με τον Μπους ήταν κόλαση). Αλλά τους ζήλεψα που έχουν τόσες ελπίδες και πιστεύουν σε μια καινούργια εποχή (δε νομίζω ότι αυτή την ελπίδα και την αισιοδοξία την έχω νιώσει ποτέ με την ελληνική πολιτική σκηνή). Αφού είδαμε την ορκομωσία, και οι πιο πχιοτικοί σχολίασαν την ομιλία, και οι πιο επιφανειακοί το φουστάνι της Μισέλ Ομπάμα, η στρίγγλα μας είπε να πάμε στα γραφεία μας, και να μη χαζεύουμε. We can't spend the whole day watching TV, φώναξε, και ήμουν έτοιμος να της πω, Yes we can!, που είναι και το σύνθημα του Ομπάμα, αλλά επειδή ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, αποφάσισα να μην το πω....

Sissy?

Fake

Τα δύσκολα εκείνα χρόνια που τα είχα με τον Πρόβατο, και αφού είχαμε κλείσει πέντε χρόνια μαζί, του υπενθύμισα ότι η επέτειος αυτή είναι πολύ σημαντική και ότι καλό θα ήταν να μου έκανε κάποιο δώρο αντίστοιχο της σοβαρότητας της κατάστασης. Δεν είμαι βέβαια καμιά κατίνα να αρχίσω να ζητάω το ένα ή το άλλο, απλά με πολύ διακριτικότητα υπέδειξα τι θα άρμοζε στην περίσταση, με το να βάλω κάποια διακριτικά σημειώματα στα παπούτσια του, στις τσέπες όλων των παντελονιών του, στο καθρέφτη του μπάνιου και στο ψυγείο με φωτογραφία από το μαργαριταρένιο περιδέραιο Mikimoto που θα επιθυμούσα με την ένδειξη "Αυτό να μου πάρεις."
Το βράδυ λοιπόν που κλείσαμε ακριβώς πέντε χρόνια και κατά τη διάρκεια του ρομαντικού δείπνου που είχα ετοιμάσει, ο Πρόβατος έβγαλε από την τσέπη του κάτι και μου το έδωσε. Στην αρχή δάκρυα συγκίνησης γέμισαν τα μάτια μου. Κοιτώντας όμως καλύτερα, είδα τυλιγμένο σε χαρτοπετσέτα ένα κολιέ με πλαστικά κουμπιά δεμένα σε μια κλωστή. Η χαρτοπετσέτα ήταν λαδωμένη, και μύριζε τζατζίκι και κρεμύδι. Το δε κολιέ ήταν από τα μηχανήματα με τις τσίχλες που αγοράζει κανείς με λίγα σεντς (ή μάλλον δραχμές γιατί για τόσο παλιά μιλάμε). Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη. "Τι είναι αυτό?" ρώτησα και εκείνος μου απάντησε "α δεν είχαν κουτί να το βάλουν γιαυτό το τύλιξαν σε χαρτοπετσέτα, αλλά μη στεναχωριέσαι, είναι Μικιμότο." Δεν έδειξα το θυμό μου γιατί είμαι άνθρωπος σεμνός και διακριτικός, απλά αντέδρασα με σεμνά ουρλιαχτά και ταπεινό σπάσιμο δύο βάζων και τριων μπιμπελό.
Ο Πρόβατος την επόμενη μέρα γύρισε στο σπίτι και μου έδωσε ένα κουτί. Αυτή τη φορά έχοντας βάσιμες υποψίες κοίταξα το κουτί που είχε όντως την επιγραφή αθηναϊκού κοσμηματοπωλείου. Ανοίγοντας το αντίκρυσα κάτι που έμοιαζε αρκετά με Mikimoto και είχε το λογότυπο. Αφού το εξέτασα στο φως και υπό τη μουσική υπόκρουση της γκρίνιας του Πρόβατου "γιατί δε με πιστεύεις? μια περιουσία έκανε" πείστηκα ότι το κόσμημα ήταν αληθινό και από τότε το διαφύλαξα ως κόρη οφθαλμού.
Επειδή όμως τώρα με την οικονομική κρίση τα πράγματα έχουν αλλάξει και αφού μετά από τόσα χρόνια έχουμε φτάσει στα δικαστήρια, αποφάσισα ότι ήρθε ο καιρός να το πουλήσω για να καλύψω άμεσες ανάγκες (που έχω να πάω εκδρομή με παίκτες της τοπικής ομάδας ice hockey). Πήγα σήμερα στον κοσμηματοπώλη ο οποίος μετά από αναλυτική και εξονυχιστική εξέταση, αποφάνθηκε ότι το κολιέ είναι ντιπ για ντιπ ψεύτικο και μου είπε να μου δώσει ένα δολάριο γιατί του άρεσε το κουτί. Ήταν μια γροθιά στο στομάχι, ένα χαστούκι, μια κλωτσιά (you get the picture, it was shocking and painful). Φυσικά και θα διεκδικήσω οικονομική αποζημίωση δια της δικαστικής οδού. Γιατί ως εδώ πια ο εμπαιγμός! Το μήνυμα της ιστορίας αυτής είναι ότι πολλές φορές αυτά που κρατάμε και φυλάμε με πείσμα και άγχος, αποδεικνύονται ότι δεν έδιναν στη ζωή μας την αξία που νομίζαμε. Επίσης, το άλλο μήνυμα είναι ότι ο Πρόβατος είναι μπαγαπόντης και ποταπός.

Why again

Παραλίγο για άλλη μια φορά να πέσω θύμα βιασμού. Σγκεκριμένα σήμερα το απόγευμα πήγα στο ταχυδρομείο να στείλω κάτι ηλίθια γράματα, και ενώ περίμενα σεμνά και ταπεινά στην ουρά, ο από πίσω μου μου έπιασε την κουβέντα. Μου είπε για το κρύο, για τα χιόνια και για τον Ομπάμα. Εγώ με την ευγένεια που με διακρίνει, χαμογελούσα και χωρίς να ενθαρρύνω τη συζήτηση, απαντούσα με μονοσύλλαβα του τύπου "yes", "aha", "really". Ο τύπος λοιπόν με το που τελίωσε με τη δουλειά του με πρόλαβε στην έξοδο λαχανιασμένος να με ρωτήσει αν θέλω να πάμε για ένα ποτό. Και γενικά επειδή είμαι άτομο κοινωνικό, δε θα έλεγα όχι, αλλά το γεγονός ότι ήταν ήδη μεθυσμένος και μύριζε μπύρα από μίλια μακριά, και μασούσε τα λόγια του και περπατούσε με αστάθεια, με έκανε να απομακρυνθώ με ελαφρά πηδηματάκια, λέγοντας του ότι με περιμένουν έξι φίλοι μου για να πάμε κάπου που μας είχαν καλέσει. Γιατί άραγε τραβάω όλους τους προβληματικούς? Και αφού έφυγα από τα νύχια ενός ακόμα επίδοξου βιαστή, ξαναπήγα στη δουλειά! Ναι, λατρεμένοι μου φίλοι, στη δουλειά ενώ βράδιαζε. Γιατί η στρίγγλα μας έχει πεθάνει στις υπερωρίες! Αύριο θα βγω πάλι με τον Ντόναλντ, για τον οποίο όμως οι κακές γλώσσες λένε ότι είναι στρέιτ.
Σας αφήνω με ένα τραγούδι ορόσημο, το οποίο αυτό το καιρό ο revqueeroulis και εγώ δουλεύουμε εντατικά για τη διασκευή του και επανακυκλοφόρηση του από ένα συγκρότημα έκπληξη, μην επιμένετε, δε μπορώ να σας πω παραπάνω...

I am back

Πήγα σε ελληνικό εστιατόριο εδώ στην παγωμένη ξενιτιά για να βρεθώ έστω και νοητά κοντά στη λατρεμένη μου πατρίδα (επίσης μου είχαν δώσει από το Greek School της εκκλησίας παραγγελία να πάω να πάρω κάτι κουτιά από το συγκεκριμένο εστιατόριο για πάρτυ που θα γίνει σε λίγες μέρες). Πήγα λοιπόν και όσο περίμενα να μου φέρουν τα κουτιά από την κουζίνα κάθησα στο πάγκο του μπαρ και ύστερα από λίγο ήρθε και κάθησε δίπλα μου ένας κύριος που αποδείχτηκε στη μετέπειτα συζήτηση ότι ήταν από την Ελλάδα και ζούσε στην Αμερική εδώ και 3 χρόνια. Μου είπε ότι είναι συγγραφέας αν και δουλεύει ως μηχανικός και ότι έχει γράψει ένα βιβλίο που δε δέχεται κανένας στην Ελλάδα να το εκδώσει γιατί το σύστημα δεν δέχεται την αντίδραση, και το βιβλίο αυτό λέγεται "Ο κλόουν που δε κάπνιζε." Του είπα ότι πολύ το εγκρίνω ότι ο συγκεκριμένος ο κλόουν είναι του αντικαπνιστικού και από το 2010 θα απαγορεύεται το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους στην Ελλάδα. Εκείνος μου είπε ότι δεν έχει σχέση με αυτά το βιβλίο, και ότι έχει να κάνει με τους ανθρώπους που το σύστημα τους φτύνει σα τσόφλια αυγών.... (πότε ακριβώς φτύνεις τσόφλια αυγών, όταν πας να τα φας ωμά και με τα τσόφλια?). Τέλος πάντων, θα μου πείτε τι θέλω να πω με αυτή την ιστορία... Θέλω να σας πω ότι όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει. Αλλά εγώ δε σταματώ να ψάχνω για Έλληνα σύζυγο, γιατί όπως λέει και ο σοφός λαός μας "Πα-πούτσα από τον τόπο σου, κιας είν' και στραβωμένη".
Όλοι ψάχνουμε ένα ταίρι για να τα φτιάξουμε και να τραγουδήσουμε μαζί...